Ψιχαλίζει.
Η γνωστή αποβάθρα
γεμάτη φύλλα, ως συνήθως.
Είναι Αύγουστος,
αλλά εδώ βρέχει.
Φθινοπώριασε κιόλας.
Η γνωστή αποβάθρα
με το ίδιο φθαρμένο γκρίζο ξύλο.
Εγώ μισόγυμνη,
κοιτούσα το νερό.
Δεν είναι κανείς εδώ.
Το νερό μαύρο.
Κρύο.
Το ποτάμι δυνατό.
Το δέρμα μου μοιάζει
τόσο λευκό.
Τα χέρια μου τόσο μικρά.
Ανατρίχιασα.
Έχει πάντα σύννεφα εδώ.
Μου φαίνεται
το πράσινο έγινε ο θόλος μας.
Λιβάδια, βρύα, καλαμιές.
Το Δάσος.
Το Δάσος έγινε στερέωμα.
Οι ασημένιες φυλλωσιές.
Μούδιασα.
Και τότε συνειδητοποίησα το φως.
Το νερό συνέχισε να είναι
μαύρο.
Οι κορμοί σκοτεινοί.
Οι φυλλωσιές αδιαπέραστες.
Ναι, αλλά ξέρεις κάτι;
Ο ουρανός εδώ,
είναι πιο γαλάζιος.
“Ναι, αλλά ξέρεις κάτι;
Ο ουρανός εδώ,
είναι πιο γαλάζιος
Πράγματι ο ουρανός είναι πιο γαλάζιος στις αποβάθρες Δήμητρα Τζελαλίδου. Έτσι μου φαίνεται κι εμένα….τα μάτια βλέπουν αλλιώς τον ορίζοντα και το νερό της θάλασσας νομίζω παύει να είναι μαύρο. Μπράβο!!!
Σε ευχαριστώ πολύ 🙂
Είναι Αύγουστος αλλά νωρίς φθινοπώριασε. Όλα είναι γκρίζα και μουντά. Το κορμί μόνο φαντάζει λευκό μέσα στο σκούρο φόντο. Όμως κάτι ίσως μέσα στην ψυχή της βλέπει φως. Κάτι στην καρδιά της ατενίζει γαλάζιο ουρανό. Ή μπορεί και τα ίδια της τα μάτια να αντικρίζουν το καθάριο θόλο εκεί πάνω. Αυτό που με γοητεύει εδώ στο ποίημα τούτο της Δήμητρας Τζελαλίδου είναι η απόπειρά μου να ανιχνεύσω που είναι η απτή πραγματικότητα και που η ψυχική εικόνα. Με μάγεψες Δήμητρα με τις εικόνες σου.