τα κούτσουρα καίνε άτακτα σε μια φωτιά πνιγηρή
ο καπνός μπερδεύεται με τα σύννεφα
τα όνειρα κάνουν τα μάτια να μένουν ανοιχτά
να μην ξεχνούν
έχω αρχίσει να θυμάμαι
όλα αυτά που η λήθη μού επιστρέφει
σαν δώρο για χρόνια και χρόνια
ο χρόνος, βλέπεις, έχει μια ικανότητα μοναδική
απατηλός συνταξιδιώτης σε κάθε στιγμή
πλάνη στη χαρά
πόνος στη λύπη
ταλαντεύσεις σε μια συνεχή ένταση
αυξομειώσεων
φθορά παντού και στα πάντα
ο ήλιος καψαλίζει αντί να ζεσταίνει
ο πάγος καίει το δέρμα
το ίδιο και το αυτό
η μετριότητα φαντάζει όαση
να μην ζητώ το όλον
αυτό που κανείς δεν έχει αγγίξει
συμβόλαια πίστης και ενοχές
αισθήσεις προγραμματισμένες
η δίκη των ενοχών με βρίσκει
πίσω από ένα ποτήρι μέθης
έτοιμος ν’ ακούσω
το κατηγορητήριο της καρδιάς
δάκτυλοι με δείχνουν χωρίς ένδεια
με κλείνουν στη φυλακή δεσμεύσεων
έγκλημα φαντάζει το ασυγχώρητο
ή αλλιώς
το έγκλημα φαντάζει ασυγχώρητο
το ίδιο και το αυτό
και ξάφνου κλείνω τα μάτια
η κούραση βαραίνει τα βλέφαρά μου
η ονειροχώρα μουδιάζει τη λογική
όποια έχει απομείνει
δεν είναι ο αληθινός κόσμος
δεν είναι αληθινός ο κόσμος
και στέκω ανίκανος ν’ αποφασίσω
αν θα ξυπνήσω το ξημέρωμα
αν η ονειροχώρα θα γίνει η χώρα
του ονείρου
κι εν τέλει
αν θα συγχωρήσω τον δικαστή εαυτό μου
για την πλάνη του