Η καρέκλα που όλο φεύγει

Η καρέκλα που όλο φεύγει

wooden_chair

Πόσος καιρός έχει περάσει από τότε; Χρόνια; Αιώνες; Κανείς δεν θυμάται πια. 

Κι όμως, υπήρξε μια εποχή που οι μεγάλοι δε δέρναν τα παιδιά τους. Τότε έζησε και η Καρέκλα. Καρέκλες υπήρχαν πολλές αλλά η Καρέκλα ήταν μόνο Μία. Γιατί όποιος καθόταν σ’ αυτήν την καρέκλα μπορούσε να λέει και να απολαμβάνει όλα τ’ αγαθά χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα. Μόνο που δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν είμαι σίγουρος, κανείς δεν είχε καθίσει σ’ αυτήν την καρέκλα μέχρι τότε.

Όλοι όμως το ήθελαν, όλοι οι μεγάλοι δηλαδή. Και το θέλαν τόσο πολύ! Μόνο που η καρέκλα έφευγε και κρυβόταν. Δεν μπορούσαν να τη βρουν πουθενά. Έψαχναν όμως. Από το πρωί μέχρι το βράδυ, όλοι οι μεγάλοι ψάχνανε να βρουν την καρέκλα. Κι ο καθένας μόνος του, αφού στην καρέκλα δεν μπορούσαν να καθίσουν παραπάνω από έναν μεγάλο. Κι όχι μόνο αυτό. Κάναν κι ένα σωρό δυσάρεστα πράγματα για να εμποδίσουν ο ένας τον άλλον στο ψάξιμο. Μάλιστα κάποιοι έμποροι φτιάξανε ομοιώματα της καρέκλας - ψεύτικες καρέκλες δηλαδή - και τις πουλούσαν στους άλλους. Όλα αυτά μπέρδευαν πολύ στο ψάξιμο της καρέκλας, και διευκόλυναν φυσικά το κρύψιμό της.

Τη μέρα, κρυβόταν στα υπόγεια και στις αποθήκες και τη νύχτα, ταξίδευε προσεχτικά για να μην τη δουν, από κρυψώνα σε κρυψώνα. Ένιωθε μεγάλη ντροπή που ήταν η αιτία που οι άνθρωποι κάναν τόσα κακά ο ένας στον άλλον. Κι όπως ήταν κουραστική η ζωή που ζούσε, πάντα να κρύβεται και να φοβάται μήπως τη δούνε, αποφάσισε να πεθάνει.

Αυτό είναι σίγουρα το πιο παράδοξο που έχω ακούσει μέχρι τώρα. Να πεθάνει; Μια καρέκλα! Μα… δεν έχει ζωή για να πεθάνει! Αυτό την έβαλε κι αυτή σε κάποιες σκέψεις. Δεν έβρισκε τον τρόπο να πραγματοποιήσει την απόφασή της, και σκεπτική καθώς περπατούσε μπήκε σε μια μεγάλη αλάνα όπου παίζανε πλήθος παιδιά. Μόλις την είδαν τρέξανε όλα πάνω της. Τη σπάσαν σε χίλια κομμάτια. Κάναν με τα ξύλα της σπαθιά, ασπίδες, τσιλίκια κι ένα σωρό άλλα παιχνίδια.

Η αλήθεια είναι πως την καρέκλα ούτε που την ένοιαζε. Ίσα- ίσα, ευχαριστήθηκε. Και μάλιστα διπλά. Πρώτα γιατί γλίτωσε από τους μεγάλους και μετά γιατί ήταν η μόνη φορά που είδε κάποιους ανθρώπους να γελούν και να παίζουν ευτυχισμένοι εξαιτίας της έστω και για λίγο. Και λέω για λίγο γιατί τα παιδιά δεν πρόφτασαν να χορτάσουν το παιχνίδι τους. Ήρθαν οι μεγάλοι που μόλις είδαν την καρέκλα σπασμένη άρχισαν να τα δέρνουν. Για πρώτη φορά…Ήταν τόσο αγανακτισμένοι που ούτε εξήγησαν στα παιδιά γιατί τουλάχιστον τα δέρνουν.

Η καρέκλα μπορεί να πέθανε. Όμως η επιθυμία να καθίσουν οι μεγάλοι σ’ αυτήν δεν πέθανε. Έτσι στο βάθος, όλοι λιγότερο ή περισσότερο, πιστεύουν ότι κάποια μέρα θα τους δοθεί η ευκαιρία να καθίσουν σε κάποια καρέκλα.

Φοβούνται μόνο μήπως οι μικροί τους εμποδίσουν και πάλι σ’ αυτό, όπως και στην ιστορία μας.

 

από το βιβλίο "Ιστορίες στο Πεζοδρόμιο"  Εκδόσεις Τεκμήριο 1983

 

_

γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος
            Σκηνοθέτης - Παραγωγός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Από τότε που με θυμάμαι, μουντζουρώνω τα χαρτιά. Η πένα μου το εισιτήριό μου για «όπου». Στο tovivlio.net ήρθα επισκέπτρια και έγινα οικοδέσποινα. Αυτό θα πει ευτυχισμένη συνεργασία! Κάνοντας επιμέλειες κειμένων, τρέφομαι από τις ψυχές των άλλων και από το μεγαλείο της δικής τους πένας, για να φορτίζω τη δική μου. Διηγήματα και ποιήματά μου υπάρχουν στις τέσσερις πολύ επιτυχημένες μας συλλογές: «Μια εικονα…1000 λέξεις» Α&Β τόμος, στις «Τρενογραφίες» και στις "Ιστορίες μπονσάι". Κείμενά μου επίσης "κρεμαστήκαν" στους μήνες του εξαιρετικού Καλλιτεχνικού ημερολογίου της σελίδας στα έτη 2015, 2016 και 2017. Πριν από ένα χρόνο, εκδόθηκε και η πρώτη προσωπική συλλογή διηγημάτων μου «23&1 σταθμοί», για να μου επιβεβαιώσει ότι τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα αρκεί να τους φερόμαστε με αγάπη. Το μέλλον κρύβει καινούριους στόχους, νέες συλλογές και ένα μυθιστόρημα που όλο μου ξεγλιστρά και όλο επιστρέφει πιο σίγουρο…

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Δυστυχώς Νίκο, αυτήν την καρέκλα, την έχουνε βρει στο ακέραιό της πολλοί και έχουνε καλοκαθίσει τα καλοταϊσμένα τους…οπίσθια..και δεν προλάβαν τα παιδιά…να την κάνουν όπλα και σπαθιά…να τους εμποδίσουν από αυτήν την ασυδοσία… Θα εύχομαι μόνο κάποια στιγμή να το καταφέρουν παλι…

    Απάντηση
  2. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Για μια καρέκλα πουλήθηκε η συνείδηση και το φιλότιμο….Κοψοτιμής…!Κι αυτοί που την ιδιοποιήθηκαν ξεπουλώντας συνειδήσεις έχουν γνώση κι απόλυτη επίγνωση του τι μπορούν να καταφέρουν τα παιδιά…Γι αυτό γύρω από κάθε τέτοια καρέκλα θα υπάρχει πάντα ένα συρματόπλεγμα …..

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Τι όμορφο κείμενο!!!!!!!!!!!!
    Πόση τέχνη για παραμύθι, για μια καρέκλα!!!!!!!!
    Και οι έμποροι που έφτιαξαν το ομοίωμά της, ήξεραν τι έκαναν. Πολλοί αυτοί που θέλουν την καρέκλα, που για τον υπόλοιπο κόσμο κινδυνεύει να γίνει ηλεκτρική…

    Απάντηση
  4. NIKOS GIANNOPOULOS

    Όλα για μια καρέκλα….ο πόθος του νεοέλληνα….η ιστορία ειναι παιδική και κάποτε, όταν γράφτηκε, διευθυντικό στέλεχος της Κρατικής ραδιοφωνίας μου είπε: »Μ’ αρέσουν Νίκο οι ιστορίες σου αλλά αυτή με την καρέκλα δεν την κατάλαβα»…….Σας ευχαριστώ για τα σχόλια σας…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος