«Η κυρία θάνατος»: Μαύρο εξώφυλλο, μαύρος κι ο τίτλος, ακόμη πιο μαύρη η υπόθεση του οπισθόφυλλου, όλα μα όλα προϊδεάζουν για ένα πραγματικά total in black βιβλίο. Κι έτσι είναι πραγματικά. Είναι από τις ιστορίες που νομίζω δε θα ξεχάσω ποτέ, όχι τόσο για την πρωτοτυπία της όσο για τον τρόπο που μεταφέρθηκε στο χαρτί και που σελίδα τη σελίδα σου σηκώνει τη τρίχα κάγκελο.

Η Μπλουμ είναι ιδιοκτήτρια γραφείου τελετών και παρά το μακάβριο επάγγελμα που κάνει, ζει μια απόλυτα ευτυχισμένη ζωή με τον άντρα της και τα 2 παιδιά της. Τα πάντα όμως ανατρέπονται όταν ο άντρας της σκοτώνεται σε τροχαίο. Κι ενώ προσπαθεί να συνειδητοποιήσει το γεγονός, κάποια στοιχεία την κάνουν να υποψιάζεται ότι ο θάνατος του δεν ήταν ατύχημα. Ποιος και γιατί τον ήθελε νεκρό; Η Μπλουμ θα πάρει μόνη της τις απαντήσεις με κάθε τρόπο, χωρίς έλεος. Μπορεί άραγε να είναι εκ φύσεως τόσο αδίστακτη;

Για τους λάτρεις των ιστοριών τρόμου αυτό το βιβλίο νομίζω θα χαρακτηριστεί κλασικό. Έχει τα πάντα, μια εισαγωγή που σε βάζει αμέσως στο κλίμα δίνοντας σου την εικόνα ότι η ηρωϊδα μας δεν είναι και τόσο καλό κορίτσι, έναν θάνατο που τη κάνει να χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της, το μακάβριο περιβάλλον στο οποίο έχει αφιερώσει τη ζωή της και που είναι το μόνο επάγγελμα που ξέρει να κάνει και μια καλοστημένη υπόθεση που κανείς δε μπορούσε να διανοηθεί να διαλευκάνει, γιατί ήταν πιο σκοτεινή απ’ όσο φαινόταν. Η Μπλουμ όμως δεν έχει να χάσει τίποτα γιατί έχει χάσει ήδη τα πάντα. Και δε τη νοιάζει τι θα επακολουθήσει.

Η κεντρική ιδέα του βιβλίου είναι πραγματικά άκρως ενδιαφέρουσα. Έχουμε να κάνουμε με μια ηρωΐδα που θυμίζει λίγο την Νύφη του Ταραντίνο και που στη τελική νομίζω ότι δε γίνεται καθόλου αντιπαθητική, αντιθέτως, και μια πλοκή που από ένα σημείο κι ύστερα θα σε κάνει να θες από τη μια να διαβάζεις μονορούφι τις σελίδες, από την άλλη να σταματάς για λίγο το διάβασμα γιατί νιώθεις ότι μυρίζεις το αίμα μέσα από τις σελίδες. Αυτή την αίσθηση δύσκολα τη συναντάς σε βιβλίο και νομίζω ότι είναι μεγάλο επίτευγμα αν κατορθώσεις να τη περάσεις στον αναγνώστη. Γιατί να καταφέρεις να τον τρομάξεις όχι με κάτι που βλέπει ή ακούει αλλά με κάτι που διαβάζει, θέλει σίγουρα τέχνη.

Η γραφή του Aichner είναι σχεδόν κινηματογραφική, με γρήγορες εναλλαγές και κοφτές προτάσεις που, σε συνδυασμό με τα πολλά, μικρά κεφάλαια, φτιάχνουν ένα βιβλίο που διαβάζεται μονορούφι. Χωρίς περιττές φλυαρίες και αποκαλύπτοντας τα στοιχεία της υπόθεσης βήμα βήμα, παραθέτει μια ιστορία παράλογη και λογική ταυτόχρονα. Ποια έννοια θα καταφέρει να υπερισχύσει, η απάντηση εντός των σελίδων.

Για κάτι διαφορετικό λοιπόν από τα συνηθισμένα και για μια αληθινά σκοτεινή εμπειρία, η Κυρία Θάνατος είναι στη διάθεση σας!

_

γράφει η Μαρία Ανδρικοπούλου