Φωτογραφία: Μάχη Τζουγανάκη

Το μαύρο των ματιών σου,

που κάθε ελιάς καρπός ζηλεύει

Μέσα στη θάλασσα του κόσμου

κάνει πως χάνεται,

μα ταξιδεύει.

Σε όρη απόκρημνα επιβιώνει

Ανάμεσα σε ξεχασμένους

-που δεν έπρεπε να ξεχαστούν-

Καθώς ξανά κοντοζυγώνει,

η ώρα τους να εκδικηθούν.

Μα, πού το χάνεις πού το βρίσκεις,

να ψάχνει μες στο γαλανό ουρανό

τη μέρα της επιστροφής μου

μα είμαι ελπίδα

κι όλο αργώ.

Σαν έρθει πια η μέρα εκείνη

Θα καταρρεύσει ο ουρανός

Κάτω στο χώμα θα κατέβει

και θα ικετεύει σαν τρελός

«Ένα λουλούδι ας ανθίσει

κι ας κρατήσει ένα λεπτό

θέλω να δω τη γη να τρέμει,

την Άνοιξη* που καρτερώ!»

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

*Σύντομος σχολιασμός του τίτλου: Η χρήση του ονόματος Πηνελόπη δεν είναι, βεβαίως, τυχαία και παραπέμπει στην Πηνελόπη, γυναίκα του Οδυσσέα, που αδημονούσε νυχθημερόν για την επιστροφή του στην πατρίδα του, την Ιθάκη. Η λύτρωση της άφιξης του μπορεί να ταυτιστεί με τη δίψα μας για αλλαγή, στη σήμερον ημέρα. Με την ανάγκη της ψυχής μας να νιώσει την Άνοιξη, να νιώσει τη γαλήνη και τη ζεστασιά που ακολουθούν μια δύσκολη μέρα, καθώς έχουμε πια γεμίσει από τέτοιες. Ο καθένας μας επιδιώκει να απελευθερωθεί απ’ τα δεσμά της μοναξιάς και της απόγνωσης. Ο καθένας μας έχει ανάγκη και αξίζει μια δική του Άνοιξη. Και θα την κερδίσει, όσο δεν παύει να ελπίζει σ’ αυτή και να την κυνηγά με όλες του τις δυνάμεις. Στο παραπάνω ποίημα, λοιπόν, η Πηνελόπη δεν καρτερεί τον Οδυσσέα, αλλά την Άνοιξη. Γιατί, η Πηνελόπη, είναι όλοι εμείς που τόσο υπομονετικά περιμένουμε τον δικό μας Οδυσσέα, τη δική μας Άνοιξη.