Σπύρος Κατηφόρης
Κουκούτσι
ISBN: 978-618-5202-06-4

Ο Σπύρος Κατηφόρης[1] εντάσσεται κριτικά στους ποιητές της αγανάκτησης. Αν και απέχει από την κοινωνική ποίηση, η στιχουργική του είναι σύμφυτη της καλλιτεχνικής “αγανάκτησης” προς το παλιό και της αναζήτησης μίας νέας εκφραστικής φόρμας. Η ποίηση του Κατηφόρη με το θρυμματισμό της και τον συνειρμικό παραλογισμό στα γονίδιά της πηγάζει από την αγωνία για το μέλλον μέσα από μία θρυμματισμένη κοινωνία.

Η νέα του συλλογή, «εξερράγη» (κουκούτσι, 2016), απαρτίζεται από δύο ποιητικές συνθέσεις: τη “βιογραφία” και μία -πρώτη- σύνθεση θρυμματισμένη σε ανεξάρτητα ολιγόστιχα ποιήματα, με έναν λανθάνοντα επικοαφηγηματικό χαρακτήρα.

Πιστός στην ολιγόλεκτη διατύπωση ακολουθεί τον δρόμο του ποιητικού πειραματισμού. Η εκφραστική του ορθώνεται πάνω σε μία επιτηδευμένα απέριττη γλώσσα, απαλλαγμένη πλήρως από επίθετα ή σχήματα εντυπωσιασμού. Αποφθεγματικού τύπου προσεγγίσεις απορρέουν μέσα από σπαράγματα εικόνων και στίχων. Άλλοτε σε μικρές συνθέσεις με κομματισμένο στίχο εκθέτει την ανάγκη για ταξίδι, μιλά για το χρόνο που περνά και τα -ψυχικά ή σωματικά- σημάδια που αφήνει πίσω του· αγωνιά για τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου και την αδιαφορία για τον Άλλο

Η δυναμική “θολή” εικαστική του θεμελιώνεται στο σουρεαλιστικό λόγο και το συχνό αποφθεγματικό ύφος. Ωστόσο, ο δημιουργός δεν επιμένει στις εικόνες. Τούτες αναδύονται αυθόρμητα μέσα από τα στιχουργήματα. Η εικονοπλασία του ακολουθεί το δρόμο των συνειρμών μέσα από τις σκιές μία βιωματικής ποιητικής στις διαδρομές της φθοράς του ανθρώπου και της χαμένης ελπίδας.

Κατά τον Victor Shklovsky «η τέχνη υπάρχει για να επαναφέρει την αίσθηση της ζωής. Yπάρχει για να αισθανόμαστε τα πράγματα, για να κάνει την πέτρα πέτρινη. O σκοπός της τέχνης είναι να αποδίδει την αίσθηση των πραγμάτων όπως συλλαμβάνονται από τις αισθήσεις και όχι όπως γνωρίζουμε ότι είναι…»[2]. Έτσι, στόχος της τέχνης είναι να αισθανθεί ο αναγνώστης/ακροατής τον ποιητή και τον τρόπο που εκείνος εκλαμβάνει τον κόσμο γύρω του.

Ο μεταμοντέρνος στιχουργικός θρυμματισμός του Κατηφόρη, ακανόνιστος οπτικά, και επιτηδευμένα “σκόρπιος”, συνδέεται με τη σουρεαλιστική συνειρμικότητα κάτω από το πέπλο μιας υπαρξιακής αναζήτησης για τη ζωή και τις κακουχίες της, τον έρωτα και τα πάθη. Η στιχουργική του τούτη αισθητοποιεί ακριβώς τις αγωνίες του ευμετάβλητου βίου που παλινωδεί αναζητώντας την ισορροπία μέσα στη σύγχρονη κοινωνική -υπαρξιακού τύπου- ρευστότητα.

Επιλογικά, ο Κατηφόρης Καινοτομεί με την πειραματική αναζήτησή του στην πλαστική του στίχου, χωρίς να λειτουργεί ο νεωτερισμός ως αυτοσκοπός. Ο ποιητής συνδέει το υπαρξιακό στοιχείο με τη μεταμοντέρνα απομάκρυνση από τις παραδοσιακές νόρμες. Άλλωστε, στιχουργικά ούτε η σύνθεσή του υπακούει μόνο στο δικό της εσωτερικό κανόνα, υπό την καθοδήγηση του συνειρμικού συνδετικού/συνθετικού χαρακτήρα του εσωτερικού στιχουργικού ρυθμού του.

_______________
[1] βλ. και Δήμου Χλωπτσιούδη, η μεταμοντέρνα ποίηση του Κατηφόρη, κριτική στην ποιητική συλλογή «Ομίχλη από φωνές» (bookstars, 2014).
[2] Victor Shklovsky, H τέχνη ως τεχνική, 1924.

Κράτα το