Από το παράθυρο χαζεύω μία πόλη που καίγεται. Είναι η πόλη σου και εγώ μοναδικός κάτοικος. Έχει τα δέντρα σου. Έχει τα σπίτια σου. Έχει τις ιδέες σου. Το άρωμά σου. Τη μορφή σου. Σα σκιά σε ακολουθώ. Ένα γατί που τρέχει από πίσω για ένα χάδι στα αυτιά. Να σου νιαουρίσω μες στο βράδυ σαν ουρλιαχτό πάνω στα κεραμίδια. Από εκείνα που δεν είσαι σίγουρος αν είναι από μωρό ή γατί. Έτσι κι εγώ. Δεν είμαι ακόμα σίγουρη πώς σε αναζητώ. Τι τροφή με θρέφει. Αν είναι γάλα που θέλω να βυζάξω ή αν είναι έρωτας. Δεν έχω ακόμα καταλάβει τι με θρέφεις. Με θρέφεις αγάπη σκονισμένη και εγώ θάβομαι κάτω από χώματα και πέτρες μαζί της ή με θρέφεις έρωτα και αιωρούμαι στον ουρανό. Ποιον ουρανό; Το δικό σου. Η πόλη σου ανήκει. Και ο ουρανός της. Και εγώ. Σου ανήκουμε όλοι οι κόσμοι οι περιφερειακοί. Ένας ο γαλαξίας που μας συνθέτει. Που μας σκιαγραφεί. Που μας μαγνητίζει. Από το παράθυρο χαζεύω μια πόλη που καίγεται. Πριν λίγη ώρα την πυρπόλησα. Ούτε που ξέρω το γιατί. Το χέρι τούτο το καχεκτικό το αποφάσισε. Πήρα χαρτί πήρα φωτιά πήρα το σώμα μου και άναψα πάνω του ένα σπίρτο. Πήρα ανάσα. Πήρα την ψυχή μου. Πήρα ό,τι σου έδωσα. Και ό,τι σου είχα αφήσει στο δρόμο και δε μάζεψες ποτέ. Τα άφησες να ζητιανεύουν. Τα άφησα να αλητεύουν. Η πόλη σου καίγεται. Σα χαρτί. Σα δάσος. Κι εγώ ασφυκτικά αναπνέω τα καμένα. Ξεροβήχω και πάλι κοιτάζω. Μαζοχιστικά καθαρά θα καώ μαζί της. Μαζοχιστικά καθαρά έχω ήδη καεί. Μα σε αναπνέω νεκρό και μ’ αρέσει.

_

γράφει η Alma Libre