Η Γη, λένε οι επιστήμονες, έχει ηλικία 4,5 δισεκατομμυρίων ετών. Αν για ευκολία μας, βάλουμε αυτά τα δισεκατομμύρια χρόνια πάνω σε μια γραμμή που αρχίζει την 1η Ιανουαρίου, και η 31η Δεκεμβρίου είναι τα χρόνια που ζούμε, τότε θα δούμε πως ο άνθρωπος εμφανίζεται στα τελευταία 5 λεπτά πριν τις 12 τα μεσάνυχτα της 31ης Δεκεμβρίου κι ο «σύγχρονος πολιτισμός» στα τελευταία δευτερόλεπτα. Σ αυτά τα τελευταία δευτερόλεπτα, ο παγκόσμιος πληθυσμός συμπλήρωσε το πρώτο δισεκατομμύριο στα τέλη του 18ου αιώνα, το δεύτερο την πρώτη εικοσαετία του 20ου και μέσα σε έναν μόλις αιώνα, γίναμε αισίως 7 δισεκατομμύρια.
Ήδη, η ανθρωπότητα αποτελεί μια πληγή για τον πλανήτη, ειδικά με τον τρόπο που διαχειρίζεται τους πόρους που είναι διαθέσιμοι, πόροι που ελαττώνονται, όσο ο πληθυσμός αυξάνεται. Πολλοί επιστήμονες με ανοιχτά μυαλά και όχι στρατευμένοι, επισημαίνουν: «Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η κλιματική αλλαγή – είναι ότι δεν υπάρχει χώρος, μέρη για να καλλιεργήσουμε τρόφιμα για τεράστιες ορδές ανθρώπων.»
«Είτε θα περιορίσουμε την αύξηση του πληθυσμού μας είτε η φύση, ή καλύτερα ο ίδιος ο πλανήτης Γη, θα το κάνει στη θέση μας – και ήδη το κάνει».
Πέρα όμως απ την ανεξέλεγκτη αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού και την μείωση των πόρων, υπάρχει και μια άλλη παράμετρος, την οποία πολλοί μοιάζει να αγνοούν. Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, από το σύνολο των πόρων σε παγκόσμια κλίμακα, το 95% ανήκει στο 1% του πληθυσμού, κι αυτό το 1%, δεν δείχνει διατεθειμένο να παραχωρήσει κάποιο ποσοστό, αντίθετα με απίστευτη απληστία (βλέπε νεοφιλελεύθερες πρακτικές), επιχειρεί να ελέγξει το σύνολο των πόρων. Κοντολογίς συμπεριφέρεται σαν σμήνος από αδηφάγες ακρίδες, που έχει μάλιστα τον τρόπο να επιβάλει τις ορέξεις του, χωρίς πλέον κανέναν έλεγχο. (Κοντινό παράδειγμα η χώρα μας). Το 5% των πόρων που απομένει, (και συνεχώς μειώνεται), μένει να κατανεμηθεί στο 99% του παγκόσμιου πληθυσμού (που αυξάνεται γεωμετρικά). Τα συμπεράσματα είναι μάλλον προφανή.
Για κακή τύχη της ανθρωπότητας, η βιομηχανική επανάσταση κι οι ανακαλύψεις του 19ου και του 20ου αιώνα, οδήγησαν σε λάθος (όπως αποδεικνύεται) μοντέλα οικονομικής ανάπτυξης. Δυστυχώς για τους υπόλοιπους, οι κρατούντες και κατέχοντες, εξακολουθούν να πιστεύουν σ αυτά τα μοντέλα και συνεχίζουν να τα εφαρμόζουν. Ο λόγος είναι απλός, όπως προσωπικά τον φαντάζομαι. Έχουν την βεβαιότητα πως δεν θα τους αγγίξει ποτέ, η πανανθρώπινη δυστυχία. Εδώ θα θυμηθώ μια πρόταση με την οποία ξεκινούσε ένα βιβλίο για την συντήρηση του περιβάλλοντος, γραμμένο το 1972; 1973; δεν θυμάμαι ακριβώς, αλλά δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Ξεκινούσε λοιπόν ως εξής: [Η βάρκα, όταν τρυπήσει κάπου προς την πρύμνη, δεν θα βουλιάξει μόνο η πρύμνη… θα βουλιάξει ολόκληρη!!!].
Εδώ, στον τόπο μας, βιώνουμε μια κρίση και νομίζουμε πως απ αυτήν θα μας βγάλουν οι «επενδύσεις». Εγώ δεν θα την έλεγα κρίση, θα την έλεγα «επιθανάτιο ρόγχο»… και φυσικά, χωρίς αυτό να πρέπει να μας παρηγορεί, άλλοι λαοί βιώνουν αυτό δράμα σε πιο προχωρημένο στάδιο, κι άλλοι είναι στη σειρά, πίσω μας.
«Έως ότου η ανθρωπότητα κατορθώσει να διαχειριστεί την κατάσταση και να αντιληφθεί με συντονισμένο τρόπο τι συμβαίνει στον πλανήτη, τα πράγματα θα γίνονται όλο και χειρότερα», λένε οι επιστήμονες που βλέπουν την καταστροφή (της ανθρωπότητας), που έρχεται. (Προσέξτε: που έρχεται… όχι να έρχεται…).
Αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο, ότι δηλαδή υπάρχει ακόμη χρόνος, αν, κ.τ.λ.).
Προσωπικά, πιστεύω πως δεν υπάρχει χρόνος, για τον απλούστατο λόγο, ότι δεν υπάρχει λόγος… Η Φύση δεν εκδικείται, όπως λένε πολλοί. Η φύση είναι νομοτέλεια, η φύση δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για τον αν θα επιβιώσει το ανθρώπινο είδος ή όχι. Η Γη θα εξακολουθήσει να γυρίζει στο Σύμπαν για όσα δισεκατομμύρια χρόνια ζωής της απομένουν πριν την καταπιεί ο Ήλιος, έχοντας αποβάλει από πάνω της όσους οργανισμούς βάζουν σε κίνδυνο τη συνέχειά της, και στη συγκεκριμένη περίπτωση το ανθρώπινο είδος, που νόμισε βλακωδώς πως μπορεί να την τιθασεύσει!..