Απόψε που βρέχει, πάλι, θέλησα να γράψω
όσα αισθάνθηκα και ποτέ μου δεν θα τα κάψω!
Στάχτες όλα αυτά θα ‘θελα να γίνουνε
αυτά που την ψυχή μου, βαθιά, βαραίνουνε!

Νύχτες αλησμόνητες μόνη μου στο καθρέφτη να κοιτώ
μέσα στη ψυχή μου το είδωλό μου σαν τοπίο θολό.
Θυμάμαι να κάθομαι και τον εαυτό μου να βασανίζω
την καρδιά μου να μαυρίζω και σαν το γυαλί να ραγίζω!

Σαν εφιάλτες οι μέρες, χωρίς εσένανε, περνούνε
και οι στιγμές που μαζί ζήσαμε πίσω δεν γυρνούνε.
Μέρες που φεύγουνε χωρίς τη δική σου αγκαλιά
είναι μαχαίρι που το χώνουνε βαθιά στην καρδιά!

Όπου κι αν πάω το δικό σου άγγιγμα ζητάω
τη δική σου εικόνα στο μυαλό μου θα κρατάω.
Κορμί, χάδι, φιλί δεν θέλω άλλο να μ’ αγγίξει
μετά από ‘σένα την καρδιά μου έχω στραγγίξει!

Όσα έχω δώσει σ’ εσένα- παράτησα εμένα-
δεν θα γυρέψω ποτέ από άλλονε κανέναν.
Σκέψεις, λέξεις, στιγμές ήταν όλες τόσο αληθινές
-νομίζω σα να έγιναν όλα τα όμορφα εχθές!

Όλα αυτά θέλω τώρα στο χαρτί να τυπώσω
-την καρδιά μου μια για πάντα στο χθες να κλειδώσω.
Όσα μέχρι τώρα μοιράστηκα στην ζωή μου, μαζί σου
ψάχνουν λύτρωση να βρουν από το χαρτί στο φιλί σου!

_

γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα