Κάποιο μπέρδεμα

Κάποιο μπέρδεμα

universe_woman

Θυμάμαι, Άνοιξη ήταν, νομίζω. Έλεγες κάτι ενδιαφέρον, είμαι σίγουρη και σε παρακολουθούσα με σοβαρότητα. Ναι, είμαι σχεδόν σίγουρη πως κάτι ενδιαφέρον πρέπει να έλεγες. Δε μπορεί αλλιώς να σου χάριζα τις νύχτες μου. Θα ήταν σίγουρα το λιγότερο κάτι αστραφτερό. Κάτι διαφορετικό. Κάτι απρόσμενα ερωτικό.

Κρίμα που η μνήμη μου με μισεί, λέω. Τείνω βέβαια τελευταίως να πιστεύω πως με αγαπά παθολογικά, μας ας είναι. Ίσως και να είναι στενάχωρο το γεγονός αυτό μα ναι, τολμώ να πω με βεβαιότητα πως ξέχασα ποια ήτανε εκείνη η αρχή. Μα και τη μέση ετούτης της ιστορίας λησμονώ. Διόλου δεν έμεινε στη καρδιά μου ένα σημάδι που να μαρτυρά αυτό το παρελθόν. Μου έμεινε σκέτο ένα τέλος μόνο. Κι ούτε που ξέρω αν με πονά ή αν μου αρέσει. Είναι που δίχως να θυμάσαι αν άνοιξε ποτέ η αυλαία, βλέπεις τις κουρτίνες κλειστές. Σα να ακυρώθηκε η όποια παράσταση. Εξάλλου, λέω, πως ένα τέλος από μόνο του δε ξεσηκώνει τίποτα. Δίκιο δεν έχω αγαπητέ μου; Ούτε τα μάτια πονά. Ούτε τη μνήμη επιστρέφει. Δεν έχει σημείο στο χάρτη της ζωής. Αόρατο φεύγει. Σχεδόν εξατμίζεται.

Έτσι μάλλον εξαφανίζονται από τη ζωή μας εκείνα που δεν συντηρούνται για κάποιο λόγο. Θέλει και η συντήρηση μια υπενθύμιση καλέ μου, ένα χέρι, δυο λόγια. Θέλει να λες και ένα ναι και ένα όχι. Ένα εδώ και ένα τώρα. Να κρατάς τα γεγονότα. Να κρέμεται από κάπου η σκέψη. Αλλιώς σε κουράζει. Κι ύστερα καταντά τόσο μα τόσο βαρετό όλο αυτό, που μάλλον πως ο νους το αποτελειώνει.

Θυμάμαι, Άνοιξη ήταν, νομίζω. Μα πάλι άχρωμα κι άοσμα στέκω σε τούτη τη θύμηση που τελικά ξεχνώ την εποχή. Αν ήταν Άνοιξη, μου φωνάζει η καρδιά, θα είχα κρατήσει σίγουρα τη μυρωδιά των λουλουδιών, τον ήλιο που μόλις άρχιζε τότε να ζεσταίνει, την κοκκινάδα της παπαρούνας, τα γιασεμιά που ομορφαίνουν τα στενά.

Μα εγώ το μόνο που θυμάμαι ήταν πως έλεγες κάτι ενδιαφέρον, μάλλον, και πως σου χάρισα αυτό το λίγο από τις νύχτες μου. Τίποτε άλλο δε θυμάμαι πια. Τόσο που μάλλον πως κάποιο μπέρδεμα πρέπει να έγινε και ανακάτεψα τη μνήμη τη δική μου με μιας άλλης…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Από τότε που με θυμάμαι, μουντζουρώνω τα χαρτιά. Η πένα μου το εισιτήριό μου για «όπου». Στο tovivlio.net ήρθα επισκέπτρια και έγινα οικοδέσποινα. Αυτό θα πει ευτυχισμένη συνεργασία! Κάνοντας επιμέλειες κειμένων, τρέφομαι από τις ψυχές των άλλων και από το μεγαλείο της δικής τους πένας, για να φορτίζω τη δική μου. Διηγήματα και ποιήματά μου υπάρχουν στις τέσσερις πολύ επιτυχημένες μας συλλογές: «Μια εικονα…1000 λέξεις» Α&Β τόμος, στις «Τρενογραφίες» και στις "Ιστορίες μπονσάι". Κείμενά μου επίσης "κρεμαστήκαν" στους μήνες του εξαιρετικού Καλλιτεχνικού ημερολογίου της σελίδας στα έτη 2015, 2016 και 2017. Πριν από ένα χρόνο, εκδόθηκε και η πρώτη προσωπική συλλογή διηγημάτων μου «23&1 σταθμοί», για να μου επιβεβαιώσει ότι τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα αρκεί να τους φερόμαστε με αγάπη. Το μέλλον κρύβει καινούριους στόχους, νέες συλλογές και ένα μυθιστόρημα που όλο μου ξεγλιστρά και όλο επιστρέφει πιο σίγουρο…

6 Σχόλια

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    Εσένα μισεί η μνήμη; Η μνήμη σου αν και επιλεκτική ΟΤΑΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙΣ είναι ελεφαντένια(!)
    Τώρα , σε κάθε ιστορία που τελειώνει καλό είναι να θυμάται κανείς πάντα την αρχή…
    Η πορεία της είναι βέβαια αυτή που θα την καθορίσει αλλά Η ΑΡΧΗ της έχει πάντα μία γλύκα, σαν ανάμνηση έστω .
    Πολύ ωραίο κείμενο όπως πάντα,..
    Καλό σου μεσημέρι …

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Είναι περίεργη η μνήμη μου Λένα μου! Ομως σε οτιδήποτε που αξίζει θυμάμαι μέση και αρχή..κυρίως την αρχή…που είναι σίγουρα πιο γλυκιά.
    Σε ευχαριστώ πολύ. Καλό σου απόγευμα!

    Απάντηση
  3. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολύ ωραιο το κείμενο Μάχη! Η μνήμη πότε μας αγαπά, πότε μας μισεί, πότε αφήνει κενά πότε καταχωνιάζει σε κάποιο ντουλαπάκι Για κάποιο λόγο τα κάνει όλα. Καλό βράδυ!

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Σε ευχαριστώ Χριστίνα μου. Η μνήμη μας να δεις πως τελικά πιο πολύ μας αγαπά… Καλημέρα!

    Απάντηση
  5. sofia25164

    Υπάρχουν και περάσματα από τη ζωή μας που για κάποιο λόγο η μνήμη μας επιλέγει να μην θυμάται…Θα μου πεις αν έχεις ζήσει αν έχεις μοιραστεί γίνεται να μην θυμάσαι;;;;;; Ναι γίνεται!!!!!! Όπως είναι οι στιγμές που μένουν για πάντα χαραγμένες… έτσι και οι άνθρωποι που αναρωτιέσαι αν έζησες κάτι μαζί τους…Η Δύναμη καθορίζει και ενεργοποιεί τη μνήμη!!!!!! Δεν χρειάζεται να σου πω πόσο μου άρεσε!!!!!Η Υπέροχη η πένα σου έχει τη δύναμη να μ’ αγγίζει και να με συναρπάζει πάντα!!!!!!! Την αγάπη μου!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος