Το μοναδικό κερί κοντεύει να σωθεί.
Το δωμάτιο, βυθισμένο στο μισοσκόταδο.
Χάνοντας τα λογικά του ο Απών…
Έτσι γυμνός στην πολύβουη φυλακή του
Και έγκλειστος στο τούνελ της απειλής
Ψηλαφούσε οράματα στο κρύο για κρυψώνες.
“Για κοίτα” φώναξε. “Το παράθυρο στο τέρμα του δρόμου.”

Από τις κοντινές αστραπές έβλεπες απέναντι
Το ξέσπασμα της καταιγίδας, μια δέσμη από φως,
“και πώς να φτάσεις το παράθυρο;” ρώτησε.
“Με τέτοια θύελλα αν ξεμυτίσεις,
Τα τρωκτικά θα σε μαδήσουν.
Άλλη μια θύελλα, θα ’ναι ό,τι πρέπει
Να καθαρίσει την κοιμισμένη ατμόσφαιρα.”

“Οι καταραμένοι καραδοκούν εκεί έξω
Να σε γεμίσουν δηλητήριο
Και καμιά αφαίμαξη δεν μας σώζει”
μονολόγησε, πηγαίνοντας νευρικά πάνω κάτω.
“Πρέπει να δεχτούμε τις συνέπειες,
Ή… ή να κρατήσουμε το στόμα κλειστό,
Ή πώς να μεταμορφωθείς σε Θεό;
Είναι μακρύ τούτο το δέος αδερφέ μου
Και η αλήθεια παγώνει το κάθε κύτταρο
Στη μοναδική της θέα.

Άλλη μια θύελλα και ίσως ξυπνήσουν
Στη νεκρόπολη του τίποτα
Μέσα στο κάτι του Χρόνου.
Χμ, ανημπόριες, μια συνείδηση του ζω,
Στο ατέλειωτο βάθος του διαδρόμου.
Έγινε πινέλο ομίχλης. Και δες, σβήσαν το φως.

Και πώς θα φτάσουμε τώρα στο παράθυρο;
Πώς με τέτοια στρατιά ποντικιών;
Ίδιος ο Χρόνος σαν τότε πριν εκατό πυρηνικών χρόνων.
Το μεγαλύτερο κόλπο που ζούσα.
Οι τοίχοι του Χρόνου σκοτείνιασαν στο βλέμμα των ανθρώπων
Και με ποιον; Με ποιον θα κοιτώ Εμένα;”

–

γράφει η Ασημίνα Λεοντή