Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Εσύ πέθανες νωρίς.
Κατρακύλησες μέσα στη ρουφήχτρα της αβύσσου
κι έμεινες στο σκοτάδι.
Συνέχισες βέβαια να υπάρχεις
μα η ύπαρξή σου … σου έγινε αβάσταχτο φορτίο
έτσι κι εσύ της φόρεσες της απόγνωσης το προσωπείο
κι αρνήθηκες το γέλιο να γνωρίσεις.
Ναι εσύ πέθανες νωρίς.
Της δυστυχίας ντύθηκες τον μανδύα
κι έχεις χαράξει και πορεία
και θέλεις μέσα στο σκοτάδι σου
και των άλλων τα βήματα να οδηγείς
για να σιγουρέψεις τη θυσία…
της Άννας Ρουμελιώτη
Ακολουθήστε μας
Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με...
Ο έρωτας δεν έρχεται με χάδι.Εισβάλλει — κεραυνός με επίκληση.Ξεγυμνώνει τα όνειρα από τα ρούχα της λογικής,χορεύει με το αγρίμι που τάιζες χρόνιαμε τη σάρκα της ηθικής.Στο μέτωπο της ψυχής, πυρετός ρουφάτο δηλητήριο της μοναξιάςκατευθείαν από το αίμα.Το «εγώ»...
Σαν δύο δέντρα που οι ρίζες τους μες στη σιωπή του χρόνου ανταμώνουν και μες τα βάθη της ψυχής στην ίδια αγάπη στεριώνουνΈτσι και εμείς, κι αν οι συνθήκες μας φυλάσσουν μακριά, έχουμε πάντα μια κρυφή ζεστή αγκαλιάΟι μέρες, οι βδομάδες, σαν άνεμοι περνούν και φέρνουν...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Σαν δύο δέντρα που οι ρίζες τους μες στη σιωπή του χρόνου ανταμώνουν και μες τα βάθη της ψυχής στην ίδια αγάπη στεριώνουνΈτσι και εμείς, κι αν οι συνθήκες μας φυλάσσουν μακριά, έχουμε πάντα μια κρυφή ζεστή αγκαλιάΟι μέρες, οι βδομάδες, σαν άνεμοι περνούν και φέρνουν...
Ήλιος που δύειαίμα και φωτιά βάφουντον ορίζοντα Γράφω και σβήνωσκέψεις σκορπούν στ’ αγέριάνθη κερασιάς Άστρα δειλά ωςτη λήθη της χαραυγήςερωτεύονται _ γράφει ο Βασίλειος...
Κι επιτέλους,αψηφώντας τον παλιό μου δράκο,αψηφώντας και τον φόβο μου τον πιο κρυφό μου,έβαλα πλώρη για ποτάμια τρυφερά,ποτάμια που έσταζαν σαν μέλι της συκιάς,μέλι,χελιδόνι,μα σ’ εμέναμαζεμένα τα γαρύφαλλα ξεστρώνει. Κι οι ασημένιοι κύκνοι των ονείρων μου,που μαύροι...
“και θέλεις μέσα στο σκοτάδι σου
και των άλλων τα βήματα να οδηγείς
για να σιγουρέψεις τη θυσία…”
…παρασύροντας κι εκείνος στην άβυσσσο… αφού δεν μπορείς εσύ να γλιτώσεις από τα σκοτάδια της…
Ακριβώς έτσι Βάσω!Σε ευχαριστώ για το σχόλιο!!
Κάτι που “έμαθα” πολύ πρόσφατα καθορίζει πολύ τον πόνο της απώλειας. Οι άνθρωποι “πενθούν” αλλά ξεχνούν μέσα στον βαρύ τους πόνο, κι αυτό μπορεί να ισχύει για πολλά χρόνια, να αποχαιρετίσουν εκείνον που έφυγε. Έτσι στερούν από τον εαυτό τους την δυνατότητα να πάει παρακάτω αλλά και από εκείνον που έφυγε να πάει παραπάνω. Έτσι γεννιέται Άννα αυτό που λες”Συνέχισες βέβαια να υπάρχεις
μα η ύπαρξή σου … σου έγινε αβάσταχτο φορτίο”. Συμβουλή από κάποιον που μάλλον ξέρει: όταν η αέναη ύπαρξη παύει να είναι βαρύ φορτίο, τότε έρχεται μια ισορροπία και προς εκείνον που έμεινε πίσω αλλά πιθανά και σε εκείνον που έφυγε. Σκέψου το και λίγο έτσι. Θα καταλάβεις τι εννοώ.
Συγχαρητήρια πάντως για την εξωτερίκευση συναισθημάτων σε λίγες γραμμές. Θέλει γενναιότητα να το πράξει κάποιος και μάλιστα δημόσια.
Καταλαβαίνω τι εννοείς Βαγγέλη ναι … και σε ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σου!!!
Να προσθέσω Βαγγέλη και ένα δικό μου σχόλιο ακόμα που δεν είναι άλλο από το δικό σου ποίημα, που εκφράζει απόλυτα ναι πίκρα γι αυτούς που αρνιούνται το γέλιο να γνωρίσουν. Και πάλι σε ευχαριστώ!
Πίκρα
Σφιχτά κρατάω τις σιωπές
στα δόντια καρφωμένες
να μην φωνάζουνε κι αυτές
σα λάμιες λυσσασμένες.
Σφιχτά να πάψουν να μιλούν
σε τόση ησυχία
να μην χαλούν, να μην σκιρτούν
σ’ ανθρώπων φασαρία.
Σαν τον “πωλών επί πιστώσει”
γέρνω σκυφτός και σκυθρωπός
να πω πως έχω δώσει,
απ’ της ψυχής περίσσευμα
σε πνεύμα και σε ύλη
για να μην δω ποτέ συνάνθρωπο
με πικραμένα χείλη.
Μα ήρθε η πίκρα τώρα πια
στην πόρτα της ψυχής μου
καθώς δεν βρίσκω ούτε γωνιά
στην μπόρα της ζωής μου.
Δεν μετανιώνω μια στιγμή
για όσα έχω δώσει
ούτε και θέλω άνθρωπο
να μου τα ξεπληρώσει.
Μόνο ένα νεύμα ανθρώπινο
μόνο μια δόση γλύκας
σε αποζημίωση ζωής
σαν φάρμακο της πίκρας.
το παραπάνω σχόλιο του ανώνυμου ανήκει σε μένα Βαγγέλη
Αννα .πολύ κατανυκτικό!
Καταλαβαίνω απόλυτα το νόημα που θέλεις να βγεί μέσα από τους στίχους σου ……
Σε ευχαριστώ τόσο πολύ Σοφία μου!!