Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Εσύ πέθανες νωρίς.
Κατρακύλησες μέσα στη ρουφήχτρα της αβύσσου
κι έμεινες στο σκοτάδι.
Συνέχισες βέβαια να υπάρχεις
μα η ύπαρξή σου … σου έγινε αβάσταχτο φορτίο
έτσι κι εσύ της φόρεσες της απόγνωσης το προσωπείο
κι αρνήθηκες το γέλιο να γνωρίσεις.
Ναι εσύ πέθανες νωρίς.
Της δυστυχίας ντύθηκες τον μανδύα
κι έχεις χαράξει και πορεία
και θέλεις μέσα στο σκοτάδι σου
και των άλλων τα βήματα να οδηγείς
για να σιγουρέψεις τη θυσία…
της Άννας Ρουμελιώτη
Ακολουθήστε μας
Real News https://youtu.be/F40ksbuMwfIΚαθημερινή https://youtu.be/3brB5pU1xZw https://youtu.be/py09g3Ybwog Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων ...
Σήμερα,δεν φοβάμαι όπως φοβόμουν. Όχι τους ανθρώπους.Την κρίση τους φοβόμουν.Εκείνο το αόρατο μέτρομε το οποίο με ζύγιζανκάθε φορά που περνούσααπό μπροστά τους. Λίγος.Πολύς.Σωστός.Λάθος.Αρκετός για κάποιους,ποτέ αρκετός για μένα. Κι εγώ,πιστός στο δικαστήριο,έμπαινα...
Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε; Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι. Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε; Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι. Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...
Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο; Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι. Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει. Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο; Κι...
Τι είναι, ας πούμε, η τύχη;Ό,τι σε καταβαραθρώνειΩς επί το πλείστονΑπαντάς. Αυτό είναι γνωστό κυρίως στους ζωντανούς. Λέγοντας αυτά στον καθρέφτη, το ανύπαρκτο αυτό ον, τον μελιστάλαχτο δολοφόνο της σάρκας, τον αγνό τιμωρό του θολού ονείρου που όλο με ποθεί και μένα...
“και θέλεις μέσα στο σκοτάδι σου
και των άλλων τα βήματα να οδηγείς
για να σιγουρέψεις τη θυσία…”
…παρασύροντας κι εκείνος στην άβυσσσο… αφού δεν μπορείς εσύ να γλιτώσεις από τα σκοτάδια της…
Ακριβώς έτσι Βάσω!Σε ευχαριστώ για το σχόλιο!!
Κάτι που “έμαθα” πολύ πρόσφατα καθορίζει πολύ τον πόνο της απώλειας. Οι άνθρωποι “πενθούν” αλλά ξεχνούν μέσα στον βαρύ τους πόνο, κι αυτό μπορεί να ισχύει για πολλά χρόνια, να αποχαιρετίσουν εκείνον που έφυγε. Έτσι στερούν από τον εαυτό τους την δυνατότητα να πάει παρακάτω αλλά και από εκείνον που έφυγε να πάει παραπάνω. Έτσι γεννιέται Άννα αυτό που λες”Συνέχισες βέβαια να υπάρχεις
μα η ύπαρξή σου … σου έγινε αβάσταχτο φορτίο”. Συμβουλή από κάποιον που μάλλον ξέρει: όταν η αέναη ύπαρξη παύει να είναι βαρύ φορτίο, τότε έρχεται μια ισορροπία και προς εκείνον που έμεινε πίσω αλλά πιθανά και σε εκείνον που έφυγε. Σκέψου το και λίγο έτσι. Θα καταλάβεις τι εννοώ.
Συγχαρητήρια πάντως για την εξωτερίκευση συναισθημάτων σε λίγες γραμμές. Θέλει γενναιότητα να το πράξει κάποιος και μάλιστα δημόσια.
Καταλαβαίνω τι εννοείς Βαγγέλη ναι … και σε ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σου!!!
Να προσθέσω Βαγγέλη και ένα δικό μου σχόλιο ακόμα που δεν είναι άλλο από το δικό σου ποίημα, που εκφράζει απόλυτα ναι πίκρα γι αυτούς που αρνιούνται το γέλιο να γνωρίσουν. Και πάλι σε ευχαριστώ!
Πίκρα
Σφιχτά κρατάω τις σιωπές
στα δόντια καρφωμένες
να μην φωνάζουνε κι αυτές
σα λάμιες λυσσασμένες.
Σφιχτά να πάψουν να μιλούν
σε τόση ησυχία
να μην χαλούν, να μην σκιρτούν
σ’ ανθρώπων φασαρία.
Σαν τον “πωλών επί πιστώσει”
γέρνω σκυφτός και σκυθρωπός
να πω πως έχω δώσει,
απ’ της ψυχής περίσσευμα
σε πνεύμα και σε ύλη
για να μην δω ποτέ συνάνθρωπο
με πικραμένα χείλη.
Μα ήρθε η πίκρα τώρα πια
στην πόρτα της ψυχής μου
καθώς δεν βρίσκω ούτε γωνιά
στην μπόρα της ζωής μου.
Δεν μετανιώνω μια στιγμή
για όσα έχω δώσει
ούτε και θέλω άνθρωπο
να μου τα ξεπληρώσει.
Μόνο ένα νεύμα ανθρώπινο
μόνο μια δόση γλύκας
σε αποζημίωση ζωής
σαν φάρμακο της πίκρας.
το παραπάνω σχόλιο του ανώνυμου ανήκει σε μένα Βαγγέλη
Αννα .πολύ κατανυκτικό!
Καταλαβαίνω απόλυτα το νόημα που θέλεις να βγεί μέσα από τους στίχους σου ……
Σε ευχαριστώ τόσο πολύ Σοφία μου!!