Μου αρέσει το χαμόγελό σου
είναι δροσερό και φρέσκο
Στάλες υγρές, μου νοτίζουν το βλέμμα
καθώς σε κοιτάζω
Μύες και νευρώνες πάλλονται ξανά και ξανά
κρουστά, στα μελίγγια μου
-θεριεύει-
Συμφωνική μέσα στο κεφάλι μου
παίζει ένα Mαδριγάλι*
Σαν το Mαδριγάλι του Τρετσέντο
τρεις φωνές, όλες μαζί σε ένα (ή σε σένα ίδια τα βλέπω εγώ…)
αναγεννησιακό πάντρεμα..
Η μια κουβαλά στα σπλάχνα της την άλλη
Η μια γεννά με πόνο την άλλη
κι έρχεται στη ζωή, η δική σου σύνθεση
Δεν ξέρω γιατί κάθε φορά που σε σκέφτομαι
ακούω στη σιωπή σου ήχους και φωνές
μελωδίες και συνθέσεις
Πότε άναρχες νότες ξεπροβάλλουν
στα μάτια μου μπροστά
με γυρνούν εδώ και εκεί
-στροβιλίζομαι-
χάνω προς στιγμή τη κατεύθυνση
Ο προορισμός όμως πάντα φτάνει
εμπρός μου…
Απόλυτος
λευκός
και λείος
στο πρόσωπο σου..
Λείος τόσο που τεντώνεις τις μικρές
”νεογνές” μου ρυτίδες
Αυτές που μόνο ο χρόνος
ο δικός μου χρόνος εκτιμά
και μου τις ζωγραφίζει
καμιά φορά στενάζω
και ξεφυσάω θάλασσα
Αυτό μου μένει στο τέλος
η θάλασσα…
θα την αδειάσω μια μέρα!
Όλη!
μόνο μερικές σταγόνες θα της αφήσω
καθώς θα περπατώ για να σε βρω
να νιώθω λίγη δροσιά κι εγώ στα βήματα μου
Λίγη δροσιά στα βήματα μου

Έρχομαι αγάπη μου…

_

γράφει η Ελένη Χιωτάκη

* Το μαδριγάλι είναι είδος κοσμικής, πολυφωνικής, φωνητικής μουσικής που άνθισε την εποχή της Αναγέννησης. Πρωτοεμφανίζεται στην Ιταλία του 14ου αιώνα και λαμβάνει δύο κύριες μορφές: το μαδριγάλι του τρετσέντο (ιτ. trecento = τριακόσια· αναφέρεται στην εποχή του 1300 μ.Χ.) Το μαδριγάλι του τρετσέντο είναι συνήθως για δύο ή τρεις φωνές, όπου την κύρια φωνή μιμείται με πιο απλοϊκό τρόπο η δεύτερη (ή τρίτη) φωνή. Τα κείμενα -με κεντρικό θέμα την αγάπη και τον έρωτα- είναι λιτά και η δομή τους απλή.