Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει

να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει…

–

Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου,

μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου.

–

Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου

και μου ταράζει την ψυχή η σκέψη σου μικρό μου.

–

Είσαι μια κόρη μάγισσας, με μαγικό βοτάνι,

που μου μαγεύει το μυαλό και την καρδιά μου γιάνει.

–

Όσα δεν ονειρεύτηκα εσύ τα κάνεις να ‘ναι

αληθινά, που υπάρχουνε κι ολόγυρα πετάνε.

–

Σαν μου μιλάς, σαν με κοιτάς και με καλησπερίζεις

μ’ ένα σου γέλιο με μεθάς τη διάθεσή μου ορίζεις. 

–

Να σου μιλώ, να σε θωρώ και να σου τραγουδάω,

το πού θα βγει όλο αυτό, το νου μου τον ρωτάω…

–

Πεσ’ μου, κυρά να σε χαρώ, πώς το μπορώ ν’ αντέχω

το βλέμμα σου ν’ αποζητώ κι υπομονή να έχω;