Ποια είμαι;
Η ψυχή από ποιο βάθος και ποιο έρεβος έρχεται;
Μόνη της είναι;
Ποιανού Θεού το σημάδι κουβαλώ;
Ποιος Θεός με άγγιξε και με σημάδεψε;
Βαθιά μέσα μου, μουρμουρίζει τα λόγια της Πυθίας.
Αναφιλητά για την ορφάνια της ψυχής.
Αναζητώ τα ίχνη του κατά μήκος της ακτογραμμής.
Ψάχνω το πρόσωπό του, από τη Δήλο στους Δελφούς και μετά σκαρφαλώνω στις Βάσσες.
Τα μονοπάτια μου.
Εγώ και το τρελό τριζόνι που μ’ ακολουθεί.
Αχνή ομίχλη και φωνές από τα βάθη του Άδη να φωνάζουν.
– Μην προχωρείς! Είναι επικίνδυνα!
Μόνη να ψάχνω τα Θεία Μάτια.
Ιερή ιαχή στον αέρα και το φλύαρο τριζόνι στα πόδια μου.
Η καμπάνα σταματά με το τέλος του ονείρου.
Αναζητώ την ιερή φωτιά… και το τριζόνι να μη σταματά σε μια γλώσσα που αναιρεί τη λογική μου.
– Απείθαρχη! Είσαι απείθαρχη! Ο Άδης κράζει.
– Η γλώσσα των νεκρών είναι αδιάφορη για τη γλώσσα των ζωντανών! Απαντώ.
Εκείνο που καίει τα όνειρά μου είναι η ιερή φωτιά!
Ακούω τη φωνή μου, όταν κλείνω τα μάτια πριν το μεγάλο ονείρεμα, να σκορπά αγωνία:
– Ιαχή ιερή, γέννα της φωτιάς, καίω την ύπαρξή μου, στις φλόγες σου.

_

γράφει η Αρσινόη Πασχαλίδου