Με λένε Βροχή∙
Κόρη της Γης και τ’ Ουρανού.
Γεννήθηκα με την ανατολή
μιας φθινοπωρινής μέρας.
Η μάνα Γη με αναζητούσε
κι εγώ κύλησα σα δάκρυα γοργά
για να την αγκαλιάσω.
Τ’ αστέρια καθρέφτισαν
τα ευσυγκίνητα μάτια της
κι εγώ πότισα γλυκόπικρα την πλάση.
Καθώς μεγάλωνα,
άρχισα να ανοίγω τα φτερά μου
στα χρώματα της ίριδας,
για να εξερευνώ απ’ άκρη σ’ άκρη
τα μίλια της ζωής,
ζωγραφίζοντας χειμώνες
σε ανοιξιάτικα και καλοκαιρινά σοκάκια.
Μιλώντας για το τώρα
και τις μέρες που θα ακολουθήσουν,
θα συνεχίσω να ονειρεύομαι
και να χορεύω για τους ρομαντικούς
και για όσους δε μ’ αγάπησαν στιγμή.
Θα ονειρεύομαι για τη ζωή∙
θα χορεύω για την ευτυχία.
–
γράφει η Μαρία Θωμάδη
θα συνεχίσω να ονειρεύομαι
και να χορεύω για τους ρομαντικούς
Πολύ τρυφερή βροχή η βροχή σας μπράβο σας!!!
Μέσα από την μελαγχολία, αναδύεται συχνά η ευαισθησία..!
Σας ευχαριστώ θερμά, καλή σας μέρα!
πολύ όμορφο…
Ευχαριστώ πολύ, καλημέρα!