Ξημέρωσε μια μέρα ακόμη στα βάθη της Συρίας. Με μια οβίδα να λαλεί το πρωί αντί για κόκορα και όλοι να σηκώνουν τα όπλα και να ανοίγουν πυρ.

Ένα παιδάκι, όμως, πήγε να σηκώσει το όπλο και τότε ο εχθρός το τράβηξε, του έκλεισε το στόμα για να μη φωνάξει μονάχα μια λέξη. Γιατί, μια ακόμα φορά αυτή η λέξη θα ήταν σαν ένα ακόμα κάλεσμα.

Μονάχα μια λέξη ήθελε να πει μα… του κλείσανε το στόμα πάλι. Πήγε να κάνει νόημα και του κρατήσανε τα χέρια. Όμως κλώτσησε δυνατά και φώναξε βοήθεια, έπειτα το μαχαίρι μπήχτηκε στο στέρνο του, αλλά το κάλεσμα για αλληλεγγύη και αγάπη βρόντηξε σε όλο τον κόσμο. Και την ίδια στιγμή ένα προσφυγόπουλο επιτέλους χαμογέλασε στον εθελοντή, που με αγάπη του πρόσφερε φαγητό και καθαρό νερό. Έτσι, λοιπόν, με αγάπη και αλληλεγγύη θα έρθει η ώρα που όλοι οι αθώοι που πληγώνονταν από τον πόλεμο, θα χαμογελάσουν. Ας το ευχηθούμε!

_

γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ Αγγελής