Η μουσική στη διαπασών και αυτοί παραδομένοι στις νότες του τραγουδιού, να το γλεντάνε πίνοντας και χορεύοντας. Ένας χορός, με ιδιαίτερες φιγούρες, απρόσμενες κινήσεις των χεριών και γενικότερα όλο το σώμα σε πλήρη δυσαρμονία. Όλοι γνώριζαν στην πολυκατοικία την αγάπη τους για τη μουσική, αλλά το τελευταίο διάστημα το είχαν παρακάνει. Απόψε τα έδωσαν όλα. Έσπασαν ό,τι γυαλικό υπήρχε μέσα στο σπίτι και εκείνος ξαφνικά εμπνεύστηκε μια φιγούρα και την εφάρμοσε επί τόπου. Αιφνιδιάζοντάς την, την έπιασε από τη μέση. Τα χέρια του με ταχύτητα κατευθύνθηκαν προς τον λαιμό της, την τύλιξε απαλά με τα δικά του, την έσφιξε λίγο πιο δυνατά, μετά τη χαλάρωσε και δίχως να το καταλάβει την πέταξε στην απέναντι μεριά του δωματίου, με αποτέλεσμα να βρεθεί κολλημένη επάνω στο ραγισμένο καθρέφτη. Η μουσική σταμάτησε απότομα. Νεκρική σιγή. Εκείνος μαζεμένος σε μια γωνιά, ξεσπά σε κλάματα. Αυτός ήταν και ο τελευταίος τους τσακωμός.

_

γράφει η   Βάσω Καρλή