Ά-νε-μος.  Ονομάζεται η όποια αισθητή «οριζόντια κίνηση» του αέρα. Ο άνεμος είναι εκείνος που θα βοηθήσει ένα ιστιοφόρο να προχωρήσει, έναν σέρφερ να παίξει στα κύματα μα είναι και εκείνος που μπορεί να φουντώσει περισσότερο μια φωτιά, να καταστρέψει περιουσίες και να παρασύρει τα πάντα στο διάβα του και… είναι εκείνος που ενίοτε γεμίζει και τα μυαλά των ανθρώπων…

Άνεμος. Μπορεί κανείς να τον δαμάσει; Μπορεί κανείς να τον εκμεταλλευτεί;  Μπορεί να προστατευτεί από την ορμή του; Μπορεί ενδεχομένως να τον κάνει σύμμαχο;

Τι αεράκι φυσά στην Λογοτεχνία; Και εμείς που βαστάμε τα χαρτιά μας με τους αγκώνες μας μπορούμε να αντέξουμε; Μπορεί ένα ταλαντούχο χέρι να μοιράσει τις αλήθειες του, να μιλήσει για όλα όσα δεν έχουνε ειπωθεί αν το ίδιο δεν γνωρίζει πού θέλει να φτάσει και σε ποιους θα απευθυνθεί;

«Δεν υπάρχει ευνοϊκός άνεμος γι’ αυτόν που δεν ξέρει πού πηγαίνει»
Μισέλ ντε Μονταίν,  Γάλλος δοκιμιογράφος

Το μεγαλύτερο πρόβλημα λοιπόν σε έναν συγγραφέα (και κατ’ επέκτασιν σε έναν καλλιτέχνη) είναι το να ορίσει το μέρος, τον τόπο, το σημείο που θέλει να πάει. Κι αυτό δεν σημαίνει πως έχει προδιαγράψει το ταξίδι του και πως το έχει εγκλωβίσει σε μια ασφαλή διαδρομή που κόβει στα δυο την δημιουργικότητα και την φαντασία. Σημαίνει όμως πως μπορεί αν ξέρει πού θέλει να φτάσει, να εκμεταλλευτεί ό,τι του προσφέρει η ζωή. Από ένα βήμα σε ένα άλλο βήμα να στρώνει τα κομμάτια ψυχής του στην σωστή φορά του ανέμου γνωρίζοντας με σοφία πως έτσι θα μπορέσει να ταξιδέψει εκεί που επιθυμεί.

«Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες»

Φανταστείτε τον εαυτό σας ως ταξιδιώτη που σημείωσε στο χάρτη τον μακρινό τόπο που θέλει να γνωρίσει. Τότε όλα τα μέσα μεταφοράς που επιλέγετε να κινηθείτε στοχεύουν σε μία κατεύθυνση. Κάθε τι που παρουσιάζεται μπροστά σας, μπορεί να ζυγιστεί και να χρησιμοποιηθεί καταλλήλως. Ξαφνικά τα μολύβια έχουνε παρέα άλλα μολύβια και το λευκό χαρτί έχει άλλα γεμάτα χαρτιά ως συνοδοιπόρους. Η μετάδοση ενός μηνύματος βρίσκει το πρόσφορο έδαφος και το νόημα της συγγραφικής μας υπόστασης γίνεται ακόμα μεγαλύτερο χτίζοντας γερά θεμέλια.

Κι αν ο άνεμος έρχεται κόντρα εκεί που θέλουμε να κινήσουμε, τότε το ταξίδι γίνεται περισσότερο γοητευτικό. Αν εμείς γνωρίζουμε τον τόπο που θέλει η πένα μας να φτάσει, τότε πάντα θα υπάρχει ένας άνεμος ικανός για να σαλπάρουμε. Αρκεί να μην προδώσουμε τις δικές μας αξίες. Αρκεί να μείνουμε πιστοί στο λευκό μας χαρτί που λαχταρά την δική μας ελεύθερη βούληση. Αρκεί να είμαστε οι ίδιοι οι άνεμοι της ζωής μας.

«…από τότε που ο άνεμος μου εναντιώθηκε, έμαθα να σαλπάρω με όλους τους ανέμους»
Φρήντριχ Νίτσε, Γερμανός φιλόσοφος

*Ο τίτλος του σημερινού άρθρου είναι από το έργο “Ο Μικρός Ναυτίλος” του Οδυσσέα Ελύτη