Χειροκροτήματα.
Σαν κι αυτά που πλημμυρίζουν τα θέατρα,
όπως εκείνα που αρμόζουν σε θεατρίνους.
Υπόκλιση.
Αφαίρεση της μάσκας,
βήματα κατευθυνόμενα στη λησμονιά των παρασκηνίων.
Μια καληνύχτα πέφτει και θρυμματίζεται,
σταγόνες βροχής λιώνουν μια καλημέρα.
Τ’ αστέρια ονειδίζουν το όνειρο,
κρυφά ψαλιδίζουν τα φτερά προς τη λήθη.
Αϋπνία.
Μια ηδύφθογγη μελωδία θωπεύει,
των αμαρτιών τα εκούσια αδικήματα.
Ένας πλανόδιος μουσικός,
στου κυκεώνα μεθάει τις νότες, σαν νυχτερινός τροβαδούρος.
Το φεγγάρι έγινε μωβ,
σαν τους λεκέδες που σημάδεψαν τα κορμιά μας.
Παραμορφωμένες οι συνειδήσεις παραπατούν,
στα μοναχικά της πόλης πεζοδρόμια.
Νύχτα μαρτυρική, κακοφωτισμένη.
Σκοτάδι πυκνό, αμείλικτο.
Άνθρωποι εγωκεντρικοί, μάλλον αμέτοχοι.
Ζωή μονότονη, ζωή ρουτίνας.
Άραγε αργεί πολύ να ξημερώσει;
_
γράφει η Ροδάνθη Πάντου
Συγχαρητήρια Ρούλα μοναδικό όπως και τα υπόλοιπα ποιήματά σου.