Σφαγιασμένη ζωντανή
και η ρυτίδα κείνη που πονά,
να στάζει δηλητήριο
στα ποτηράκια του καφέ, τα πορσελάνινα.
Όπως το τσόφλι του αυγού, το δέρμα της που ράγισε,
με κρότο έσπασε το πρωινό εκείνο,
τ’ αμελητέο και τ’ ασήμαντο.
και η ρυτίδα κείνη που πονά,
να στάζει δηλητήριο
στα ποτηράκια του καφέ, τα πορσελάνινα.
Όπως το τσόφλι του αυγού, το δέρμα της που ράγισε,
με κρότο έσπασε το πρωινό εκείνο,
τ’ αμελητέο και τ’ ασήμαντο.
Διαβασμένα τα παιδιά
κι ο κάδος χάσκει με τα άπλυτα,
στο αποχωρητήριο,
μα δεν κυλούν οι ώρες μέσα στη φυλακή της.
Σαν μηχανή που θέρισε τα νιάτα της,
ο χρόνος έσκαψε τις φλέβες μες στα μάτια της,
μα μη μιλάς, μην αποκρίνεσαι.
Μέσος όρος δανεικός,
το πάθος χάθηκε, μια σκοτεινή στιγμή,
και το πιστόλι έτοιμο,
το δείπνο της το τελευταίο προετοίμασε.
Γλώσσα μουγκή, Τετάρτη βράδυ, στέκεται ακίνητη,
σαν πλοίο τη στιγμή της καθελκύσεως,
πριν το νερό αγγίξει λεύτερο.
Πεταλούδα φωτεινή,
που τα φτερά της έκαψε στην πρώτη της
και τελευταία πτήση,
μ’ ένα χαμόγελο στο πάτωμα πεσμένη.
Το πλοίο χάθηκε, βυθίστηκε μες στον ορίζοντα,
καθώς η αυγή, πορτοκαλί προσθέτει
και κόκκινο, στο άδειο της το βλέμμα.
_
γράφει ο Τάσος Κυρτάσογλου
0 Σχόλια