Όλα τα πάθη της ζωής φαντάζουν σαν μια ταινία στα μάτια μάτια μου. Θαρρείς πως τυχαία επιλέγει κάποιος σκηνοθέτης τα πιόνια στη σκακιέρα της ζωής και κάθε όνειρο μοιάζει μια ατέρμονη μάχη για ένα νικητή που είναι πάντα χαμένος. Αλήθεια, τί είναι αυτό που αναζητά ο θιασώτης στη σημερινή παράσταση; Ποιος ο ρόλος που ορίζει την κάθε επιθυμία στο μονόπρακτο που δίδεται λίγο πριν την παράσταση;

Συγχώρα με, είμαι αρχάριος ακόμη, δεν μπορώ να τιθασεύσω τη φαντασία μου για να βάλω το σενάριο στη ρότα που σμιλεύεις τόσο περίτεχνα. Μετά από λίγο μαθαίνω πως επιβραβεύεις τ’ αντίθετα απ’ αυτά που φανταζόμουν. Όσο κι αν μιλούν για το φεγγαρόφωτο, για τα δειλινά και για την κάθε τέρψη της ψυχής, ορκίζομαι πως βρίσκομαι σε μια ονειροχώρα που η ομίχλη δεν με αφήνει να διαβώ τα μονοπάτια που άλλοι έχουν καθορίσει. Όμως έχω στο νου τον οδηγό, πυξίδα για καπετάνιο, κάποιο λάθος, πάλι, θα ορίσω για μια πορεία που ποτέ δεν θα γνωρίσω. Και αν ακόμη το λάθος επιλέξω, θα είναι γιατί τόσο πολύ έχω επιθυμήσει να αμφισβητήσω όλα αυτά που νουθεσίες μοιάζουν σε ευήκοα ώτα, μα σαν διαλέγω το μονοπάτι που κανείς δεν τολμά ν’ ακολουθήσει, ανακαλύπτω κατάδηλα πως αυτά που έχω διαβεί είναι απλά εκείνα τα βήματα που άλλοι έχουν αρνηθεί να ριψοκινδυνέψουν.

Αλήθεια, ποια η τιμωρία με περιμένει, όταν φαρδαίνω την αντίσταση με πυγμή και η οδύνη που τάχα με περιμένει, είναι μονάχα ανυπόστατη ιστορία. Και αν τα παραμύθια έχουν νεράιδες κι αερικά, η δικιά μου σελίδα θα γεμίσει με οργή σε κάθε πλάνη του μυαλού που παίζει παιχνίδια, αρκεί μονάχα να ξέρω ότι στο μανίκι θα έχω καλά κρυμμένους δυο άσσους που ποτέ δεν θα τους παίξω. Κι αν αυτό σου μοιάζει στο παιχνίδι σκανδαλιά, τότε μαρτύρησέ με, ας είμαι εγώ αυτός που θα φυλάξω…