Γιώτα Τεμπρίδου
Ένεκεν
ISBN: 978-960-86532-9-0
Έχουμε αρκετές φορές διαπιστώσει ότι τα τελευταία χρόνια το διήγημα έχει επιστρέψει δυναμικά στα γράμματα. Σε αυτό με βοήθησε και το διαδίκτυο με τις απαιτήσεις του σε μικρή έκταση. Ταυτόχρονα όμως αναδύθηκε και μία υποκατηγορία, εκείνη των μικροδιηγημάτων (ή flash stories ή snap stories) που κερδίζουν όλο και περισσότερους οπαδούς. Η περιορισμένη έκταση έχει βέβαια τις δικές της απαιτήσεις, καθώς σε λίγες εκατοντάδες λέξεις πρέπει να εξελιχθεί μία πλοκή και να χτιστούν χαρακτήρες.
Στο δρόμο αυτό κινείται και η συλλογή διηγημάτων της Γιώτας Τεμπρίδου «η ωδή που δεν έγραψα» (ένεκεν, 2017). Στη συλλογή συχνή είναι η παρουσία του θανάτου (σελ. 7, 10, 11, 26, 28, 34, 46, 55)∙ μα ο θάνατος της Τεμπρίδου είναι μία φυσική κατάσταση, απέχοντας τόσο από κάθε βίαιη προσέγγιση όσο και από τον πόνο που συνήθως γεννά. Το προσεγγίζει ως ένα κοινωνικό συμβάν. Άλλωστε, όλα τα μικρά διηγήματα είναι μικρές ματιές της συγγραφέως στον κοινωνικό χώρο.
Με ευαισθησία αγγίζει καθημερινά προβλήματα και φωτίζει μυθοπλαστικά οπτικές τους. Άλλοτε με μηδενική εστίαση και άλλες φορές με εσωτερική, ο ενδοδιηγητικός κατά βάση αφηγητής αποκαλύπτει μικρές -και συχνά αδιάφορες για τους γύρω- καθημερινές ιστορίες (σελ. 10, 18, 22, 43). Μολονότι ο αφηγητής στέκεται μακριά συναισθηματικά, εντούτοις η θερμή αφήγηση τον φέρνει πολύ κοντά στους ήρωες του (σελ. 11, 33, 47).
Και έχει ενδιαφέρον ότι μέσα στη σύντομη πλοκή η Τεμπρίδου οικοδομεί ενδιαφέροντες και στιβαρούς χαρακτήρες. Γύρω τους υπάρχουν Βέβαια και δευτερεύοντες ήρωες, που συνήθως λειτουργούν ως σημεία αναφοράς για να φανούν οι αλλαγές στην ψυχολογία των πρωταγωνιστών (σελ. 25, 30). Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν εντοπίζεται κάποιος προππικός συμπαραστάτης ανταγωνιστής σειράς. Βέβαια, η αρχετυπική Σκιά του Γιουνγκ καλύπτει κάθε ιστορία.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι μία λεπτή ειρωνεία διατρέχει τις διηγήσεις της. Μα τούτη αντικατοπτρίζει την ειρωνεία της ίδιας της ζωής με τις ανατροπές της (σελ. 9, 15, 27, 33, 39) εξάγοντας μία στοχαστική διάθεση (σελ. 17, 18, 21, 43, 45, 49). Η ίδια αυτή η ανατρεπτική ειρωνεία συμπλέκεται με την πλοκή της εξιστόρησης μέσα από αναδρομικές αφηγήσεις (σελ. 32, 34, 40, 47).
Επιλογικά, η Τεμπρίδου φέρνει στο προσκήνιο στιγμές σκηνές από τη ζωή απλών ανθρώπων που περνούν αδιάφορες από την κοινωνία. Με τη λεπτή ειρωνεία που διακρίνει τη γραφή της εκθέτει το ειδικό προσεγγίζοντας σαν ψηφιδωτό το συλλογικό. Τα σύντομα αστικά μικροδιηγήματά της αναδεικνύουν την μυθοπλαστική ευρηματικότητα της συγγραφέως πλέκοντας μέσα σε λίγες λέξεις σύντομες πλοκές, με ανάδρομη συχνά αφήγηση που φωτίζει την ψυχολογία των ηρώων της.
0 Σχόλια