Περπάτησε μαζί μου
στην αποξενωμένη ομίχλη του πρωινού φωτός
με θλιμμένα μάτια και σιωπηλά βήματα
στις ιστορίες που θα κρατήσω μόνο για σένα
για να μη διστάζεις άλλο.

Ξέρω πώς νιώθεις, σου λέω
(και το εννοώ).

Περπάτησε μαζί μου
στην ποιητική βροχή των χλωμών ημερών
όπου η αγάπη δεν αρκεί
κι εγώ θα περπατήσω εκεί
με τα μαλλιά μας υγρά από αβεβαιότητα
και αμηχανία.

Πόσο χρονών είναι η ομορφιά;
ο ένας από εμάς θα ρωτήσει
και ο άλλος, σαν ανάποδος καθρέφτης,
δεν θα έχει απάντηση.

Όταν θα έχεις φύγει
θα ξαπλώσω στο πάτωμα
και θα κλάψω για τη θλίψη σου
ή για τη θλίψη της βροχής
ή για οτιδήποτε άλλο θα νομίζω ότι θυμάμαι.

«Ήταν συνεπής στο ραντεβού»
θα επαναλαμβάνω στον εαυτό μου
και το δωμάτιο θα κατέβει και θα με καλύψει
γιατί θα είμαι τόσο κουρασμένη
μετά από όλη αυτή τη θεραπεία.

_

γράφει η Βασιλική Δραγούνη