«Καλοκαιράκι! Πάω να τρελαθώ από τη χαρά μου! Όλη η οικογένεια ετοιμάζεται για διακοπές. Θα πάμε πάλι σ’ εκείνο τ’ όμορφο νησί που είχαμε πάει όταν ήμουν μικρός! Τι να πρωτοθυμηθώ από εκείνο το καλοκαίρι; Το ατέλειωτο παιχνίδι; Το τρέξιμο στην εξοχή; Το μπάνιο στη θάλασσα; Όλα ήταν υπέροχα!»

«Ξεκινήσαμε. Κάνει ζέστη στο αυτοκίνητο, όμως κάνω υπομονή γιατί σε λίγο θα φτάσουμε στο εξοχικό. Ήδη αρχίζω να καταλαβαίνω πόσο διαφορετική είναι η μυρωδιά του αέρα από αυτήν της πόλης! Δεν χορταίνω να τον ρουφώ!»

«Επιτέλους φτάσαμε και η χαρά μου είναι απερίγραπτη. Τα πάντα είναι όπως τα θυμάμαι από την τελευταία φορά. Για δες! Το μεγάλο πεύκο που είναι στη μέση της αυλής κουνά τα κλαδιά του σα να με χαιρετά! Η μπάλα μου είναι ακόμα εδώ! Την είχα ξεχάσει έξω την τελευταία φορά. Λίγο ξεφούσκωτη μου φαίνεται, αλλά δεν πειράζει. Θα κάνω πάλι τρελά παιχνίδια.

Οι φίλοι μου από το απέναντι σπίτι με φωνάζουν, όμως δεν έχω όρεξη να πάω κοντά τους τώρα. Πρέπει να εξερευνήσω πρώτα το σπίτι και την αυλή. Ας τους χαιρετήσω όμως μη με περάσουν για αγενή…»

«Οι μέρες κυλούν με απίθανη ξεγνοιασιά. Έχω κάνει πολλά μπάνια στη θάλασσα. Μου αρέσει πολύ, αν και μερικές γριές παράξενες διαμαρτύρονται όταν κάνω βουτιές κοντά τους. Εμένα όμως δε με νοιάζει. Τα απογευματάκια πηγαίνουμε όλοι μαζί βόλτα πότε στην παραλία, πότε στην πόλη. Όλα είναι όμορφα και δε χορταίνω να χαζεύω πότε τις βιτρίνες με τα πολύχρωμα παιχνίδια και πότε τις βάρκες που είναι δεμένες στο γαληνεμένο λιμανάκι. Να και το αμαξάκι με το τεράστιο άλογο! Θέλω πολύ να το πειράξω, όμως πρέπει να δείξω χαρακτήρα γιατί ίσως να μη με ξαναφέρουν στον όμορφο αυτό τόπο.»

«Ο ήλιος βασιλεύει! Από το σπίτι μου βλέπω τα λαμπερά χρώματα τ’ ουρανού που, όσο περνά η ώρα, γίνονται όλο και πιο σκούρα. Χιλιάδες αστέρια κάνουν την εμφάνισή τους τρεμοπαίζοντας παιχνιδιάρικα κι ένα απαλό, μυρωδάτο αεράκι μου χαϊδεύει το πρόσωπο. Τα βλέφαρά μου βαραίνουν και παραδίνομαι σ’ ένα γλυκό – γλυκό ύπνο. Ανυπομονώ να ξημερώσει η επόμενη μέρα…»

«Πόσο γρήγορα περνά ο καιρός! Αρχίσαμε πάλι να ετοιμαζόμαστε για την επιστροφή στην πόλη. Δεν έχω κέφι. Πέρασα τόσο καλά που μου έρχεται να βάλω τα κλάματα τώρα που φεύγουμε. Ας μην παραπονιέμαι. Ένας χειμώνας περνά γρήγορα και σίγουρα θα ξανάρθουμε.»

«Το αυτοκίνητο ξεκίνησε. Πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Τι κρίμα! Αλλά… μια στιγμή! Σταματάμε! Γιατί άραγε; Λες να άλλαξε κάτι; Ας κατεβώ να ξεμουδιάσω. Μια τελευταία βόλτα θα μου κάνει καλό. Μα πού σταματήσαμε; Εδώ έχει μόνο δέντρα κι έναν ατέλειωτο αυτοκινητόδρομο! Κανένα σπίτι! Ας γυρίσω στο αμάξι. Αρκετά απομακρύνθηκα…»

«Μα… τι στο καλό; Ξεκίνησαν χωρίς εμένα! Με ξέχασαν;» Τρέχω πίσω από το αμάξι με όλη μου τη δύναμη… Φωνάζω μήπως και με ακούσουν, αλλά τίποτα! Πάει, τους έχασα! Η καρδιά μου πάει να σπάσει από την αγωνία! Τα πόδια μου δεν με βαστούν άλλο. «Πώς μπόρεσαν να μου το κάνουν αυτό; Πώς μπόρεσαν να με αφήσουν μόνο σ’ έναν άγνωστο τόπο;»

«Ε, φίλε, τι έπαθες;» άκουσα κάποιο να μου φωνάζει. Του εξήγησα τι μου συνέβη κι εκείνος είπε μ’ ένα πικρό χαμόγελο: «Όχι, φίλε, δε σε ξέχασαν, σε παράτησαν. Σε παράτησαν τ’ αφεντικά σου, όπως κι εμένα τα δικά μου. Μεγαλώσαμε, βλέπεις και δε μας θέλουν πια…»

Τα λόγια του μου μάτωσαν την ψυχή. Η οικογένειά μου με παράτησε! Νόμιζα ότι μ’ αγαπούσαν… αλλά όχι. Αποκλείεται να με αγαπούσαν όπως τους αγαπούσα εγώ…

Άκουσα πίσω μου ένα φρενάρισμα κι ένοιωσα το σώμα μου να τινάζεται ψηλά. Ένας δυνατός πόνος διαπέρασε την πλάτη μου και, πέφτοντας αρκετά μέτρα μακριά, μια έντονη ζεστασιά κάλυψε το πρόσωπό μου… Δεν είδα ούτε άκουσα το αυτοκίνητο που ερχόταν…

Η λύπη μου ήταν πολύ μεγάλη για να προσέχω τον απέραντο δρόμο. Με όσες δυνάμεις μου έμειναν σύρθηκα στην άκρη κάτω από τη σκιά ενός πεύκου. Τι παράξενο! Είναι ίδιο με αυτό που έχουμε στην αυλή μας…»

«Τα πάντα σκοτεινιάζουν γύρω μου… Δεν πονώ πια… Το μόνο που ακούω, σαν σε όνειρο, κάτι απόμακρες ομιλίες…»

– Πάμε να φύγουμε, δεν πάθαμε ζημιά. Τι κακό είναι αυτό; Γέμισε ο τόπος αδέσποτα…

γράφει ο Βάιος Σεϊρλής