Ο Έκτορας δεν ήθελε πολλά πολλά. «Νομίζει ότι δεν τον βλέπουν, επειδή δεν μας κοιτάζει αυτός», κάγχασε ειρωνικά, και επιτάχυνε το βήμα του προς τη στάση του λεωφορείου. 

Πίσω από τη γωνία παραμόνευε ο Άνθρωπος. Ο Εφιάλτης. 

-Μην κοιτάς πίσω!, τού φώναξε.

Την ίδια ώρα στο παραδίπλα σπίτι η Μίνα, η συντρόφισσα του Έκτορα, κοίταζε στον καθρέφτη το είδωλο της και έγραφε με ανεξίτηλο μαρκαδόρο τη φράση: «τα φαντάσματα υπάρχουν». Και ανέμιζαν οι λευκές κουρτίνες μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα της φοιτητικής γκαρσονιέρας.

-Χαζομάρες!, τής φωνάζει ο καθρέφτης, θα δεις που αυτή τη φορά θα κάνεις το μοιραίο λάθος.

– Μη βιάζεσαι… Περίμενε και δεν θα χάσεις…., η Μίνα τού έκλεισε πεισματικά και πονηρά το μάτι.

Ο Έκτορας όλη τη νύχτα κάθισε να συγκεντρώσει αποδεικτικά στοιχεία και να συντάξει υπόμνημα. Έπρεπε να σκίσει πολλά χαρτιά. 

-ΠΟΤΕ δεν θα γίνεις ένας από αυτούς…, άκουσε να τού σφυρίζει ο Εφιάλτης και ταλαντεύτηκε. 

Αυτούς που σπέρνουν δάκρυα και πόνο.

Κι όμως, ο σπόρος της καταστροφής βρίσκει γόνιμο έδαφος στο καταγώγιο, όπου παίζεται μια αξιόλογη μαύρη θεατρική παράσταση με ένα φάντασμα που σαγηνεύει τους θεατές.

Εκεί, στη σκοτεινή αίθουσα, ο Έκτορας ένοιωσε την απελευθέρωση και μιαν ακατάσχετη ορμή να ζητάει διέξοδο από το μυαλό, την καρδιά και το σώμα του. Από το τίποτα ξεκίνησαν όλα. Εκείνη τη νύχτα δεν κοιμήθηκε καθόλου. 

Όλοι οι φοιτητές πάλευαν να ρίξουν την ιδέα, που τους στερούσε το δικαίωμα να αγαπούν ελεύθερα. 

-Παιδιά, δεν θα κάνουμε ό,τι μας λέει η αστυνομία, πήρε το λόγο ο Έκτορας.

-Πούπουλο είμαστε εμείς και περνάμε από πάνω τους, δεν μας πιάνει η βαρύτητα.

– Δεν θα σιωπήσουμε ποτέ. 

-Αυτοί πρέπει να μας φοβούνται, όχι εμείς αυτούς…

Και από τους φοιτητές κάτω ακούστηκαν χειροκροτήματα και επευφημίες. 

Ο Έκτορας χάρηκε μόνο για μια στιγμή. 

Από την άλλη πλευρά, η Μίνα έκλεινε βιαστικά τα χαρτιά της μέσα σε έναν κόσμο τόσο άδικο. Χαρτιά, ανακοινώσεις, δημοσιεύσεις, αναγγελίες, δελτία τύπου, έπεσαν κάτω ταπεινωμένα και άχρηστα. Για να συναντηθούν κάπου στη μέση μετά.

-Μίνααα… εδώ, οι αίθουσες είναι σκοτεινές, φρικαλέες, κι ας είναι εδώ ο Ναός της Θέμιδος. Εδώ μέσα βασιλεύουν οι ατέλειωτες διαδικασίες, στεγνώσαμε από τα πάντα. Το απόλυτο τίποτα. Σκέπτομαι να τα παρατήσω. Ο Άνθρωπος εκείνο το βράδυ στη στάση, ήταν άραγε ο προάγγελος του Εφιάλτη; Αυτή η υποψία με στοιχειώνει από τότε. 

Μετά, ο Έκτορας κάθισε στο γραφείο του, με ανοιγμένα τα χαρτιά του να σκεφτεί. Δεν του έμενε πολύς χρόνος ακόμη. Η συνείδηση και οι υποσχέσεις του, δεν του άφηναν κανένα περιθώριο, με όποιο κόστος – και για τον ίδιο. Άρπαξε τον χαρτοφύλακα και σταμάτησε το πρώτο διερχόμενο ταξί.

Θόρυβος πολύς. 

Η αφισοκόλληση σε εξέλιξη. 

Αυτή τη φορά ο Έκτορας, δεν κοίταξε πίσω από τη γωνία, στη στάση του λεωφορείου, μήπως και κάποιος Εφιάλτης του τήν είχε στημένη. Πρόταξε μπροστά το στήθος του, δεν είχε να φοβηθεί κανέναν, καμιά δίωξη.

-Ποιος είσαι εσύ που θα με εμποδίσεις να πω στη Μίνα ότι είναι Δικιά Μου Μίνα;, ούρλιαξε ο Έκτορας προς το φάντασμα του Εφιάλτη.

-Και δεν θα κλάψω ποτέ!, ξαναούρλιαξε.

Απελευθερωμένος από τους φόβους του, έχει το δικαίωμα να διακηρύξει:

-Μη με ξαναρωτήσεις ποιος ήταν ο Εφιάλτης, Μίνα….Γιατί δεν πρόκειται να στο πω.

Και η μάχη με το φάντασμα; 

Ω!, υπήρχε κάποτε. Όσο του έκαναν τα χατίρια και τώρα πια κείτεται χάμω, ταπεινωμένος, μέσα στα θρύμματα ενός ανύπαρκτου καθρέπτη και μέσα στα σχισμένα άχρηστα χαρτιά.

Και η Μίνα με τον Έκτορα παίρνουν τις δικηγορικές τους τσάντες και ξεκινούν μαζί. Τους φαίνεται απίστευτο πώς γλίτωσαν. Και χαίρονται και γελούν και αγαπιούνται χωρίς φόβο πια.

_

γράφει η Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου