Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Τούτα τα λάβαρα
Γίνηκαν κόκκινα από το αίμα των παιδιών
Τούτοι οι δρόμοι
Πλημμυρίζουν από το αίμα των μανάδων
Τούτη η πόλη
Θα καεί, για να ζεσταθούν οι πόθοι που θάφτηκαν κάτω από το χώμα της μνήμης
Όμως, εμείς, αδέρφια!
Θα γεμίσουμε την πόλη με ζωή
Θα σκουπίζουμε τα δάκρυα με τα λάβαρα
Τα λάβαρα εκείνα, που θε να γίνουν κόκκινα από το δικό μας αίμα…
Το χρωστάμε στις ψυχές μας και στην ιστορία!
Κι εμείς, αδέρφια, ξέρουμε – πώς – να πληρώνουμε τούτα τα χρέη…
_
γράφει ο Βαγγέλης Ζιμετάκης
Ακολουθήστε μας
Real News https://youtu.be/9skTRLRxG94?si=sQdNk01i1ckOrtBNΚαθημερινή https://youtu.be/zBXsgid2n3k?si=Y1x-OhrVwcyawY8i Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων...
Βάψε πολύχρωμα τα φτερά Όσων πιστεύουν Ότι ζεις Και μνημόνευσε με ειρωνεία Αλλά και κατανόηση και θαλπωρή Όλους τους άλλους Να μην ξέρεις Πότε δύει ο ήλιος Είναι η πραγματική ανατροπή; Κρύψε καλά τα οστά Όλων των ζώων Που βρίσκουν καταφύγιο Στα πιο σημαντικά σου...
Με 8 μποφόρ δεν φεύγουν πλοία. Το πρόσωπό σου άτεχνο,μα μέσα απ’ τα μάτια σουέμαθα τη σημασία της τέχνης. Με 8 μποφόρ δεν φεύγουν πλοία. Το στόμα σου πλατύ και ασύμμετρο.Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τη γεωμετρία.Η ομορφιά σου δεν γνωρίζει κανόνες. Με 8 μποφόρ δεν...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Με 8 μποφόρ δεν φεύγουν πλοία. Το πρόσωπό σου άτεχνο,μα μέσα απ’ τα μάτια σουέμαθα τη σημασία της τέχνης. Με 8 μποφόρ δεν φεύγουν πλοία. Το στόμα σου πλατύ και ασύμμετρο.Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τη γεωμετρία.Η ομορφιά σου δεν γνωρίζει κανόνες. Με 8 μποφόρ δεν...
ΊχνηΠου το αίμα μου λέειΠως μάλλον είναι εφηβικά κατακάθιαΚρατώ καλά την μνήμη τουςΔιότι αν λησμονηθούνκαι τελέψει η ιδέα τουςΘα φύγει και η ελπίδαΝα αναστηθούν σε νέο χώμαΧώμα νοτισμένοΜε ιδρώτα από ζαχαρόνεροΣαν και κείνον που συνόδευεΠαιδιά χωρίς μπλούζες να...
Άλληλοι, παράλληλοι μέσα στου κόσμου ετούτη εδώ την τρέλα. Στην ίδια πόλη, στο ίδιο χάος, με άλλα βλέμματα και την αυτή αγωνία. Περνούμε δίπλα. Δεν ανταμώνουμε. Μοιραζόμαστε δρόμους, νύχτες, ανάσες, μα όχι εαυτούς. Εσύ στον κόσμο σου. Εγώ στον δικό μου. Κι ανάμεσά μας...
Σίγουρα ξέρουμε….
Γνωστό εδώ και χρόνια!!! ✌️
έχουμε μπερδέψει λίγο πώς πρέπει να γίνονται οι αποπληρωμές…
Καλημέρα σας δυνατό ποίημα!
Ευχαριστώ πολύ!!
Ναι…και στην ιστορία το χρωστάμε… αλλά και η ιστορία μας γράφει, ότι ξέρουμε να πληρώνουμε τα χρέη μας! Ένα είναι το σίγουρο, πως πρέπει να πάψουν επιτέλους να βάφονται τα λάβαρα κι οι δρόμοι μας με αίμα! Πολύ δυνατό το ποίημα σας μπράβο σας!!!
Ευχαριστώ πάρα πολύ!! Εξαιρετικό σχόλιο!!