Ο μικρός φτερωτός μου φίλος

Δημοσίευση: 4.01.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Βλέποντάς σε, μου θυμίζεις πουλάκι, δεν ξέρω γιατί. Σπουργιτάκι αυθάδικο, αλήτικο, ελεύθερο και παρά το ότι είσαι μικρούλι, φαντάζεις δυνατό προστατευτικό και αυτάρκες. Καμία σύγκριση με το χελιδόνι το σπαθάτο, το υπερφίαλο, το εγωιστικό, το καλοκαιρινό – Ανοιξιάτικο ή και το αντίστροφο.

Κάθομαι στο ανοικτό παράθυρο και ξάφνου από το πουθενά εμφανίζεσαι και άφοβα στέκεσαι εκεί στο πεζούλι απέναντί μου.

«Γεια σου, μικρό. Τι θέλεις από μένα ;» σε ρωτώ.

«Σου είπε κανείς ότι ντε και καλά θέλω κάτι; Να σου κάνω παρέα, μήπως; Θα το ‘θελες; Σε κάνω κέφι, έτσι που σε βλέπω να στέκεσαι ακίνητη και σκεπτική…

Α penny for your thoughts, όπως θα έλεγε το ξαδέρφι  μου στην Αγγλία. Θα μου πεις και τι με νοιάζουν εμένα οι σκέψεις σου;

Σωστά. Ενώ εσύ, αν ήξερες τις δικές μου, πιθανόν να τις αξιοποιούσες γράφοντας ένα ποίημα,  ένα τραγούδι, ένα κάτι, τέλος πάντων. Το ερώτημα όμως που  γεννάται είναι “και πού ξέρεις αν εμείς τα αλητάκια  των αιθέρων δεν εμπνεόμαστε από τις δικές σας σκέψεις και τις κάνουμε ποίηση και μουσική;”. Γιατί θα παραδεχτείς ότι από νοημοσύνη σκίζουμε. Γιατί όχι, λοιπόν;

Μα μιλώ και μιλώ κι εσύ κουβέντα δε λες. Γιατί, άραγε; Εμπιστεύσου με. Ξέρεις, δεν θέλω να σε βλέπω συννεφιασμένη, τόσες μέρες τώρα σε παρακολουθώ, σε σημείο που οι φίλοι μου να λένε ότι ένα ψιλοκόλλημα μαζί σου το έχω πάθει. Πώς να σου το πω. Θα ήθελα, λέει, να είχες  φτερά και να πετούσες μαζί μου και όχι  απαραίτητα ψηλά…

Θα έβλεπες τότε τι χάνεις από την πραγματική ζωή, έτσι που είσαι στο σπίτι σου κλεισμένη. Εγώ να κλειστώ μέσα έτσι όπως βλέπω τη δόλια την καρδερίνα σου, θα πέθαινα από την πρώτη στιγμή. Γι’ αυτό και με βλέπεις, με  κρύο, με βροχή και με χιόνι  ακόμη, να σεργιανώ στις γειτονιές. Νομίζετε οι  άνθρωποι ότι το κάνω γιατί συνεχώς είμαι πεινασμένος και ψάχνω για τροφή…

Δεν είν’ έτσι. Μα γιατί έχετε το νου σας, συνεχώς, στο φαγητό. Θα σου πω, λοιπόν, τι ψάχνω, γιατί ναι, ότι κάτι τέτοιο κάνω, δεν το αρνούμαι.

Ψάχνω για συντροφιά! Μου αρέσει να ομιλώ με υπάρξεις διαφορετικές. Μαθαίνω, μαθαίνω απίστευτα πράγματα.

Κάτι άλλο που με χαρακτηρίζει είναι η τοπολατρεία και το αποδεικνύω με το να μην αλλάζω φωλιές. Από τότε που έσκασα μύτη στη ζωή, δεν θυμάμαι να άλλαξα δέντρο και γειτονιά. Γιατί  να πετάω από δω κι από κει; Για να μάθω, δήθεν, τον κόσμο; Ένας τελικά είναι ο κόσμος. Κάνω μια πτήση πάνω από την πόλη το πρωί και άλλη μια το απόγευμα και τα βλέπω όλα.

Ο φίλος μου, το χελιδόνι, βέβαια έχει άλλη άποψη και τη σέβομαι. Του αρέσει να ξενιτεύεται. Εγώ, δεν ξέρω, κουράζομαι πολύ με τις άσκοπες μετακινήσεις. Προτιμώ τις τσάρκες μου και τις κοντινές  αποδράσεις με την κυρά μου και τα τέκνα ημών… και…».

«Πω πω πω, τι φλύαρο πουλί που είσαι. Μια αμετροέπεια στον λόγο  σου την έχεις.  Από το ένα θέμα στο άλλο και χωρίς σταματημό. Σου αρέσει αυτό;

Όμως μα την αλήθεια, ενώ πληκτικό δεν είσαι, μαζί μου χάνεις την ώρα σου. Εγώ, πέρα από την μουρτζούφλα μου, δεν έχω τίποτα να σου προσφέρω. Ίσως λίγα μπισκοτοψίχουλα μόνο, που  δεν μου τα ζήτησες, αλλά έτσι ψιλολιχούδης που είσαι και  αλητάκος, ξέρω θα σου αρέσουν.

Και το ψιλοφαλτσάρισμά σου ακόμη μου αρέσει. Αυτή η έλλειψη τελειότητας πάνω σου με εξιτάρει. Ξέρεις ε; πλήττω μέχρι αηδίας με την τελειότητα όπως και με την πολυτέλεια την εξεζητημένη.

Για παράδειγμα, κοίτα το χελιδόνι. Δεν πάει να φοράει φράκα με ψαλιδωτή ουρά, φτιαγμένα  από τον Μεγάλο μόδιστρο; Εγώ εσένα προτιμώ, αν και παραείναι μεγάλη η φτώχεια σου, βρε παιδί μου, εδώ που τα λέμε. Είσαι αυτάρκες, όμως μποέμικο, φιλοσοφημένο, ελεύθερο με την έννοια που εμείς οι άνθρωποι δίνουμε  στην λέξη ελευθερία.

Και όχι καλό μου, δε με βασανίζουν σκέψεις τέτοιες που να τις ξέρεις.

Σκέπτομαι πως έρχεται βαρυχειμωνιά και δεν θα έχω ξύλα στο τζάκι για να   μου ζεσταίνουν το κορμί. Εσύ πώς το αντέχεις το κρύο;

Σκέπτομαι τον άστεγο πόσο θα υποφέρει  και όχι μόνο  από το κρύο.

Σκέπτομαι ότι ο αναιμικός ήλιος δεν θα είναι αρκετός και έτσι θα κλειστώ στο σπίτι με την τεχνητή θαλπωρή  του θερμοπομπού.

Ό, τι και να πεις, άχαρη εποχή ο χειμώνας για τους μποέμ τύπους σαν εσένα σαν εμένα.

Μα κάθε ασχήμια έχει στην συνέχειά της μια ομορφιά που την κάνει ωραιότερη η άλλη, που πάει πέρασε. Το βλέπω κι’ έτσι αν θες. Δεν θ’ αργήσει η  Άνοιξη, δηλαδή. Δε συμφωνείς;»

«Μου βάζεις δύσκολα. Μέχρι τώρα δεν το έβλεπα έτσι. Θα το  σκεφτώ και, όταν ξαναβρεθούμε, θα έχεις την απάντησή σου.

Γεια σου και μη πολυσκέπτεσαι αρνητικά. Λίγη υπομονή και πολλή αγάπη  είναι το αντίδοτο στην μουρτζούφλα που λες.

Ο ήλιος ανατέλλει πάντα».

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

 

Ακολουθήστε μας

Το πιο καλό κορίτσι

Το πιο καλό κορίτσι

Κάτι άστραψε έξω από το παράθυρο και μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Ύστερα από λίγο ακούστηκε μια δυνατή βροντή. Τρόμαξα, μα η περιέργειά μου ήταν πιο δυνατή. Έτρεξα στο παράθυρο, με πηδηχτά βηματάκια, να δω τι συμβαίνει. Έμεινα έκπληκτη με το θέαμα. Μία τεράστια...

Ο πραματευτής

Ο πραματευτής

Ο Μάνθος ήτανε πραματευτής. Δηλαδή φόρτωνε, σε μια παλιά κλούβα Φολκσβάγκεν κατσαρολικά, κουταλομαχαιροπήρουνα, ποτήρια, βάζα, γενικά είδη νοικοκυριού, είχε και κάποιες ρόμπες για τις γριές, μαντήλες, κάτι σκούπες, φαράσια κ.τ.λ. και κίναγε για τα απρόσιτα στις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Ο πραματευτής

Ο πραματευτής

Ο Μάνθος ήτανε πραματευτής. Δηλαδή φόρτωνε, σε μια παλιά κλούβα Φολκσβάγκεν κατσαρολικά, κουταλομαχαιροπήρουνα, ποτήρια, βάζα, γενικά είδη νοικοκυριού, είχε και κάποιες ρόμπες για τις γριές, μαντήλες, κάτι σκούπες, φαράσια κ.τ.λ. και κίναγε για τα απρόσιτα στις...

Εσωτερική υπόθεση

Εσωτερική υπόθεση

Κόντευε το μεσημέρι και η κίνηση ήταν υποτονική στο γραφείο πέντε του τρίτου ορόφου της δημόσιας υπηρεσίας. Κάποιοι συζητούσαν ράθυμα στο διάδρομο, μια γυναίκα έγερνε στο εκτυπωτικό μηχάνημα και πατούσε κουμπιά, ένας μεσόκοπος άνδρας μιλούσε στο τηλέφωνο με αυστηρό...

Όταν οι άνθρωποι γίνανε αριθμοί…

Όταν οι άνθρωποι γίνανε αριθμοί…

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η προσωπική του ανέλιξη ήταν ο αυτοσκοπός της ζωής του. Δε λογάριαζε τις ζωές άλλων ανθρώπων. Έπρεπε να πατήσει ακόμα και επί πτωμάτων προκειμένου να εξελιχθεί επαγγελματικά. Ο κυνισμός του στη λήψη αποφάσεων ήταν παροιμιώδης, απαραίτητο...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάρθα Δήμου

    “Ο ήλιος ανατέλλει πάντα” Λένα μου. Πόσο αισιόδοξο είναι αυτό το μήνυμά σου. Καλή Χρονιά με υγεία, έμπνευση και αισιοδοξία.

    Απάντηση
  2. Χάρης Αγγελογιάννης

    Μια συνομιλία απ’ αυτές τις ασυνήθιστες που δεν τις ακούς συχνά.Ναι κι αυτή μπορεί να γίνει.Και να μπουν προβλήματα απ’αυτά τα συνηθισμένα που έχουμε όλοι.Οι άνθρωποι και τα πουλιά μαζί.Που ξέρεις ; Μπορεί μαζί να την βρούνε τη λύση.Με λίγη φαντασία και καλή θέληση.Πρωτότυπο κι ευρηματικό!!!

    Απάντηση
  3. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Τώρα το είδα Χάρη και ζητώ συγγνώμη που απαντώ τόσο αργά στο σχόλιό σου Ενα μεγάλο ευχαριστώ για όλα .όσα γράφεις.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου