Κοιτάζει  από ψηλά  μια ομάδα ανθρώπων.

Καμμιά  τριανταριά.

Στα βράχια κάτω κάθονται  και  ξαποσταίνουν.

Και κει που το μάτι συνηθίζει,

και απόφαση παίρνει  να στραφεί καινούργια εικόνα να ζητήσει

κάτι παράξενο συμβαίνει.

Ένας απ΄ όλους σαν μήνυμα να έχει  πάρει  μυστικό

αρχίζει να ουρλιάζει, να κλαίει, να θρηνεί,

το σε χιλιάδες  συσπάσεις πρόσωπό του  να θέλει να ξεσκίσει.

Και όλοι οι άλλοι ακολουθούν! Όλοι μαζί!

Σαν σε αρχαία τραγωδία  χορός απόκοσμος

αιρετικός στην φύση του ανθρώπου.

Τραντάχτηκε η ψυχή του.

Λυγίσανε τα γόνατα…

Μα σ΄ένα  βράχο   πιο εκεί  μόνο του βλέπει έναν,

ήρεμο και απαθή το πέλαγος να αγναντεύει.

Σαν βάλσαμο τον  σκέπασε  η γνώριμη  μορφή του.

Ανθρώπινη,  θωπευτική.

Και κει που όλα της συνήθειας  βορά  πάνε να καταλήξουν,

τους θρήνους και τα κλάματα

γέλια  νευρικά και ακατανόητα ακολουθούν.

Για λίγο…

Σε λίγο… ξανά σιωπή… Έτσι όπως ξεκίνησε…

Ένα τσουνάμι  που πέρασε τα φράγματα, αδιάφορο για αυτά που έχει μπρος κι αυτά

που αφήνει πίσω του.

Δεν αντέχει!  Πρέπει να κατέβει, να μάθει, να το ζήσει.

«Τι συμβαίνει ρε παιδιά, όλα καλά;»

Σε αυτόν που τα άρχισε  όλα  απευθύνεται ανήσυχος μα χαμογελαστός.

«Εσύ μας έλειπες τρελέ» απάντησε και κάτι σαν ξινίλα βγήκε.

Το βλέμμα του στρέφει  για να δει τον άνθρωπο στον βράχο.

Βοήθεια να αρπάξει.

Μα ο βράχος είναι καθαρός.

Και τότε  φεύγει ο λήθαργος και η αλήθεια παρεμβαίνει.

Αυτός ήταν εκεί…

Αυτός  ήταν ο άνθρωπος στον βράχο…

Το  πνεύμα του ανέβηκε ψηλά να δει τα από κάτω

να καταλάβει, να αφουγκραστεί, αλήθειες να μαζέψει.

Μα πάνω απ όλα για να βρει τον λόγο που όλοι  αυτοί

τρελό του χωριού τον φωνάζουν.