Ο φίλος μου ο ποιητής

Πάνω στο τραπέζι του γραφείου του

έχουν μείνει ανέπαφα

χειρόγραφα με ατέλειωτα έργα του,

άρθρα και σημειώσεις.

H πένα του, ο φιλντισένιος χαρτοκόπτης του,

ένα μπρούτζινο κουδουνάκι,

η πολυποίκιλτη πίπα του

και μια επιτραπέζια λάμπα.

Εκεί …στο καρυδένιο γραφείο του

ονειρεύεται ο φίλος μου ο παιδικός …

ποιεί, κάνει πλεύσεις στη θάλασσα της μνήμης

υμνεί τα ακατέργαστα τοπία του Θεού

με μια στάλα αίμα από ένα ποτήρι μελάνι…

σ’ αυτόν τον κόσμο που έχει πόνο,

κόμπους, τεθλασμένες,

σκαληνά σπαρακτικά ανισόπλευρα,

βρίσκει… μέσα από την ποίηση

περάσματα, συζεύξεις, συνθέσεις,

αναπνοές, ροές, μεταβάσεις,

ο φίλος μου ο παιδικός…

–

Mόνος

Έπεσαν οι λέξεις στο πλακόστρωτο, σαν ζάρια,

η άσπρη… αθωότητα, η κόκκινη… αγάπη,

η γκρίζα… μοναξιά, η κίτρινη… λιακάδα,

σαν πολύχρωμα ζαχαρωτά

σκόρπισαν στο καλντερίμι

και συ ο δυσθυμικός

πίστευες ότι θα φέρεις εξάρες

μα έγινε ανατροπή,

αλίευσες  τη γκρίζα, τη δισύλλαβη

τη λέξη << μόνος >>

μοιράδι, στα τετραχή του κόσμου

μονόκοπος, και μοναστής,

προσεύχεσαι και πάλι…

να βρεις το πράσινο

να κάμεις νέα αρχή

να γίνεις πάλι αντάρτης

της Αικατερίνης Τσούτσα

–

Η Κατερίνα Τσούτσα γεννήθηκε και κατοικεί στο Βόλο. Το γράψιμο μικρών ιστοριών είναι για εκείνη ένας άμισθος ψυχολόγος. Δηλώνει πως δεν είναι συγγραφέας… απλά… πως καταγράφει αυτά που πονάνε και ευχαριστούν τη ψυχή της…