Λερά σεντόνια,

απλωμένα σε μπαλκόνια, τα χρόνια.

Η αθωότητα, λευκή κλωστή

που τυλίχτηκε στην ανέμη της λήθης.

Μεστωμένοι καρποί που ασφυκτιούν

στους κλώνους των δέντρων, οι αλήθειες

έτοιμες να πέσουν στο χώμα.

«Κάποτε πίστεψες πως ήσουνα θεός!..»

Κ’ έπειτα της απαξίωσης τα ρούχα φόρεσες

να μη σ’ αναγνωρίζουν μήτε οι φίλοι σου!..

«Πέρασε ο χειμώνας!» είπες, μα τώρα οι αμμουδιές βοούν

απ’ όνειρα παιδιών – που κτίζουν πύργους στην άμμο.

Μα η πλημμυρίδα  θ’ αφανίσεις ό,τι έκτισες,

αφήνοντας να αιωρούνται ―σαν «κουβαδάκια»― στα νερά της

οι ελπίδες σου, ερημώνοντας τα καλοκαίρια της ζωής σου…

«Μεγάλο ψέμα η παντοδυναμία του ανθρώπου!»

στην απληστία του κορδέλα τυλιγμένη…

«Κάποτε πίστευες πως ήσουνα θεός,

μα τώρα σιώπησες!..»

Ξέρεις, πως μια παλίρροια θα περιμένει πάντα

κ’ εσύ ανήμπορος μετράς τα κύματα της.

Κ’ έπειτα θ’ αποσυρθείς μαζί με τ’ όνειρο…

Μέσα στην απεραντοσύνη του ωκεανού

σταγόνα του·

στις σταγόνες των πολλών «θεών», των έρμων ακρογιαλιών

που αργά μα σταθερά αποκαλύπτουν τα νερά της άμπωτης.

«Κάποτε νόμιζες πως ήσουνα θεός,

μα τώρα πείστηκες!..»

Προτίμησες ν’ αποδεχθείς τη μοίρα σου

―ν’ αφήσεις― τους μεστωμένους καρπούς να πέσουν στο χώμα.

Μεγάλο ψέμα η παντοδυναμία του ανθρώπου!..

από την ποιητική συλλογή “Μετρητής βημάτων”