κδ΄ 

Βάλε το παλτό
ή φόρεσε την μάσκα
βγάλε το ρούχο από πάνω σου
ή
βγάλε τ’ ακουστικά
τίναξε τα μαλλιά
ράψε το ρούχο
ή κατέβα στις σκάλες
ή περπάτησε πέντε ώρες
κλάψε λίγο, καθάρισε τις σκόνες
το τζάμι
γύρνα να σε δω
γύρνα σ’ εκείνους
φέρε το γάλα κρύο, γεμάτο
ποτήρι
ή άνοιξε το μπουκάλι φάε μια ελιά δες το κύμα, ο βράχος
το θέατρο, ο Θεός, ο Αδάμ, το φίδι
Τίποτα περιττό.

λ’

Τις ορμές που δεν κατακράτησα, τις κυνήγησα με μαχαίρια, αργότερα τις φόρεσα κινέζικο καπέλο, τις μέρες εκείνες της μεγάλης νεροπο­ντής, τις μέρες με τον ήλιο φωτεινό μέχρι δακρύων, τις μέρες με τις ομίχλες και τις βροντοφωνές που κατέβαιναν με τόσο πάθος. Στ’ αλή­θεια πόσο σε κράτησα στην αγκαλιά μου. Θα μείνεις με μια εικόνα που δεν είναι δική μου μόνο ο ίσκιος μου όταν έμενα στις ανατολικές περι­φέρειες και τα αστικά πεδία. Τώρα μακριά απ’ όλα, φορώντας γάντια και με μια τσουκνίδα στις άκρες των δύο δακτύλων. Τη φορώ στο πέτο στο σακάκι το γαλάζιο και το μαντήλι το άσπρο στο τσεπάκι το δεξί και το αριστερό μένει άδειο και ερωτηματικό. Τί θα κάνουμε τα χέρια μας. Άσεμνα αντιάζουν τις λέξεις που με κόπο και όνειρα μάθαμε. Την ανάμνηση του δειλινού θα αντιπαραθέσω και για επιδόρπιο θα γευτώ το πρώτο χρώμα του ουράνιου τόξου.

κε΄ 

Δεν θέλω να μείνω με τις ευλογίες της απαντημένης ερώτησης
και της φιλολογίας την πίστη.
Την ανάταση της ζωής μυρίζομαι και με μπερδεύουν οι ήχοι.
Γυμνοί επαναστατούν και τον απαγορευμένο καρπό μασουλάνε.
Δεν θα μου κλείσεις τις κουρτίνες.
Οι Καρυάτιδες μου μίλησαν εχτές κουρασμένες
και με την ρόμπα ανοιχτή, λυπημένες και ανικανοποίητες.

ζ΄ 

Ευδιαθεσίες.
Φτάνει. Η ώρα τελείωσε.
Εκεί που πάμε ο ήλιος θυμίζει καφενείο, σχολείο, εκκλησία
σπίτι, φαγητό, ύπνο.
Όχι αστειεύτηκα. Αυτό έγινε χθες.

Τέσσερα  ποιήματα  από την εξαντλημένη συλλογή “ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ  ΣΤΟ ΔΑΚΤΥΛΙΟ ΤΟΥ ΚΡΟΝΟΥ
Ή ΟΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΑ ΑΠΟ ΤΟ CITY” που  πρόκειται να επανεκδοθεί

_

γράφει η Μαρία Πανούτσου