Ποιητική μέθη, επιθυμία να γράψω, έτσι όπως αφήνω πίσω μου τη στεριά.

Αβάσταχτη η ζωή, ανυπόφορη! Κι εγώ αξιολύπητος ζητιάνος, τακτικός επιβάτης των πλοίων,

περνώ την ώρα μου,  με τ’ απόνερα και τους γλάρους!

Κλέφτης ο χρόνος θα μανουβράρει το καράβι! Εγώ με τα μάτια στραμμένα στ’ αυλάκι του νερού, θα ταξιδεύω σ’ άλλα κι άλλα μέρη κι οι βιαστικοί επιβάτες στο ανεβοκατέβασμα κάτι θα δίνουν και σε μένα!

Δε θέλω να σκεφτώ, τι σκέφτονται! Βλέποντας το διακονιάρικο  χέρι, νομίζω ξέρω: αυτά τα χέρια ολοένα πληθαίνουν, ποιοι θα δουλεύουν και ποιοι θα διακονούν!

Ποιητική μέθη! Κι άλλη φορά έγραψα: πληθύναμε πολύ αυτή τη γη κι απεμπολήσαμε την ανθρωπιά μας, χάσαμε όλες τις μικροχαρές, χαμογελάμε πια στα όνειρά μας!

Μόλις ξύπνησα! Κι έβλεπα το καράβι να φεύγει και στ’ απόνερα ανεβοκατέβαιναν οι γλάροι! Κι ο ζητιάνος; Αλίμονο, η ζωή τα έχει όλα!

της Άννας Δεληγιάννη Τσιουλπά