Κι αν πίστεψες ένα αστέρι; Τι κι αν πίστεψες κάποτε ένα φεγγάρι;
Έτρεχες ξωπίσω του λαχανιασμένος, έσκυβες να το μυρίσεις κι εκείνο ολοένα και απομακρυνόταν. Το ρωτούσες πώς είναι μία αυγή, ένα γαλήνιο ξημέρωμα, μία ανάσα από μύρο και νέκταρ. Κι απάντηση λάμβανες πεζή…
Όσα και να του ζητούσες, που ολοένα το ρωτούσες, απαντήσεις ποτισμένες σε ξερό ψωμί λάμβανες.
Και τώρα θέλω να σε ρωτήσω και εγώ, γλυκιά μου χαραυγή, θερμό μου ξημέρωμα και δροσιά από των αγγέλων το παιχνίδι: Πώς άραγε θα σου φαινόταν να υπέφερες, χμμμ… ας πούμε, καθόλου;
Αναλογίσου λιγάκι και έλα πες μου! Πώς είναι να στέκεσαι Ήρωας στο παιχνίδι της ζωής σου, αλώβητος, των σκέψεων δαμαστής, των συναισθημάτων σου αληθινός και του εαυτού σου μεγαλόπνοη ουράνια ομορφιά;
Τα σκέφτηκες όλα αυτά; Και τώρα πώς νιώθεις, έχοντας εμποτίσει την ύπαρξή σου με όλα τούτα τα συναισθήματα;
Η ζωή είναι η κατάληξη των προθέσεων και των σκέψεών μας.
Εμείς ορίζουμε τα γεγονότα, την πορεία, την ιστορία μας.
Στεκόμαστε ακέραια μπροστά στον εαυτό μας και υπερήφανοι του προσφέρουμε δώρα τιμής.
Αυτό είσαι και εσύ! Αυτός είσαι και εσύ!
Θα ήθελες τώρα να ξεκινήσεις να ανταποκρίνεσαι στον εαυτό σου μεγαλοπρεπώς;
Σε αγαπώ!
Με αγαπώ!

–

γράφει η Μαρία Σταματοπούλου