ΣΙΓΜΑ (√ άλφα)

Δημοσίευση: 30.10.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Κουλουριασμένο μου μικρό (σ)… Τι αξία τάχα να προσθέσω εγώ στο -ο- σου. Του μηδενός ή του απείρου; Να σου χορέψω στη γραμμή να μου ανασάνεις σύμπαν ή να σου δείξω το κενό εντός σου;
Κι αυτή η άκρη που απλώνεται μ’ ελπίδα, λίγο ουρανό παρακαλά ή είν’ απάγγειο; Των σιωπών που κουβαλάν τα “αχ” σου και του βαθιού του σκοταδιού που με στοιχειώνει;
Σώμα, θυμήσου…” Πόσο αγαπήθηκες… Κάτω απ’ το μωβ το σέλας και το πράσινο. Μέσα σε δάση και στη χάση της σελήνης.
Σάρκα που γράφτηκαν τόσοι έρωτες… Πώς έτσι άφησες να σβήσει η σαγήνη; Τόσο ασήμι και ξοδεύτηκε στη σύνεση; Σκισμένες πια, οι ίδιες σελίδες της ζωής μας.
Σ’ ακολουθώ μοιραία μα σε πολεμώ. Γερμένο πλάγια το κεφάλαιο σου (Σ), μην είναι Μ(η); Ασφυκτικό… Πού να χτυπήσω; Να ‘ναι βαθιά η τσεκουριά, να διαφύγω; Σκάβοντας πάλι και ξανά, μ’ ουλές και μ’ αίματα.
Στάσου κι αφήσου να σε παίξει τ’ αεράκι. Να σηκωθείς ξανά, μεγάλο. Να ‘χει το… Σσσςς… σου ένα κύρος. Να μας το κλείνει με φιλιά το στόμα. Κι όχι η λύπη…
Φίδι μη γίνεις (ς) με τους συριγμούς σου επικίνδυνο. Το μαγικό σου 6 έχει αντίδοτο. Ξέρω κι ελόγου μου από “σώπα”, μη θαρρείς… Και τροχισμένο το δρεπάνι των Σειρήνων.
“Συνάντησέ με…” λες μα… θέλω; Δεν θέλω; Σ’ αγαπώ; Σκέτη απάτη. Σκότωμα… Παραφωνία ο στίχος.
Στρώσε μου λίγα σύννεφα να πέσω. Θα ‘σαι και Συ για συμπαράσταση; Αυτή η σήψη με τρομάζει… Σκουλήκια, στάχτη και σκουριές ολούθε.
Ψιτ, σκηνοθέτη μου; Την έχω παίξει τη σκηνή, το αρχαίο δράμα… Άσε με να χαρείς με τα… “σωστά” σου. Κάν’ τα εσύ κι εγώ τραβάω για… “λάθη”. Τι να σου πω; Είναι πιο ανθρώπινα. Καταλαβαίνεις; Δε με συμφέρει το συμφέρον Σας.
Στυφό κι απαίσιο στο ωραίο συμπόσιο. Ρώτα και τους Σαμίους με το νέκταρ. Συμβιβασμός ή αγχόνη;
Σκυμμένη κάθιδρη στην άβυσσο χαμογελώ. Στέμμα μου η σχάση. Κι αυτό το τρένο ασάλευτο μες το σταθμό… Πού παν λοιπόν συνέχεια οι ράγες;
Τι ‘πες; Κέρασμα ή Σωτηρία; Μπα, δε θα πάρω. Σίγουρα. Μ’ άλλα σφηνάκια σου μεθώ. Συνειδητό, κοιμήσου!

ΣΙΓΜΑ ( √ άλφα), απ’ τη σειρά: “Αλφαβητάρι των Παθών”

_

γράφει η Αικατερίνη Τεμπέλη

 

Ακολουθήστε μας

Το πιο καλό κορίτσι

Το πιο καλό κορίτσι

Κάτι άστραψε έξω από το παράθυρο και μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Ύστερα από λίγο ακούστηκε μια δυνατή βροντή. Τρόμαξα, μα η περιέργειά μου ήταν πιο δυνατή. Έτρεξα στο παράθυρο, με πηδηχτά βηματάκια, να δω τι συμβαίνει. Έμεινα έκπληκτη με το θέαμα. Μία τεράστια...

Ο πραματευτής

Ο πραματευτής

Ο Μάνθος ήτανε πραματευτής. Δηλαδή φόρτωνε, σε μια παλιά κλούβα Φολκσβάγκεν κατσαρολικά, κουταλομαχαιροπήρουνα, ποτήρια, βάζα, γενικά είδη νοικοκυριού, είχε και κάποιες ρόμπες για τις γριές, μαντήλες, κάτι σκούπες, φαράσια κ.τ.λ. και κίναγε για τα απρόσιτα στις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Ο πραματευτής

Ο πραματευτής

Ο Μάνθος ήτανε πραματευτής. Δηλαδή φόρτωνε, σε μια παλιά κλούβα Φολκσβάγκεν κατσαρολικά, κουταλομαχαιροπήρουνα, ποτήρια, βάζα, γενικά είδη νοικοκυριού, είχε και κάποιες ρόμπες για τις γριές, μαντήλες, κάτι σκούπες, φαράσια κ.τ.λ. και κίναγε για τα απρόσιτα στις...

Εσωτερική υπόθεση

Εσωτερική υπόθεση

Κόντευε το μεσημέρι και η κίνηση ήταν υποτονική στο γραφείο πέντε του τρίτου ορόφου της δημόσιας υπηρεσίας. Κάποιοι συζητούσαν ράθυμα στο διάδρομο, μια γυναίκα έγερνε στο εκτυπωτικό μηχάνημα και πατούσε κουμπιά, ένας μεσόκοπος άνδρας μιλούσε στο τηλέφωνο με αυστηρό...

Όταν οι άνθρωποι γίνανε αριθμοί…

Όταν οι άνθρωποι γίνανε αριθμοί…

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η προσωπική του ανέλιξη ήταν ο αυτοσκοπός της ζωής του. Δε λογάριαζε τις ζωές άλλων ανθρώπων. Έπρεπε να πατήσει ακόμα και επί πτωμάτων προκειμένου να εξελιχθεί επαγγελματικά. Ο κυνισμός του στη λήψη αποφάσεων ήταν παροιμιώδης, απαραίτητο...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Άλλη μια φορά που θα στο πω… πως η γραφή σου με μάγεψε. Εξαιρετικό κείμενο, με μαθηματική ποίηση…

    Απάντηση
    • aikaterinitempeli

      Ένα ακόμη Ευχαριστώ θα σου γράψω κι εγώ, κι ας μη φτάνει για να δείξει όλο το φάσμα των συναισθημάτων μου. Αλλά… το υπογράφω μ’ όλο μου το μωβ κι έτσι κάτι θα καταλάβεις. 🙂

      Απάντηση
  2. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Τι ποίηση αλήθεια! Με γοήτεψε και τη χάρηκα, τόσο που μόνο με ποίηση μπορεί να συμβεί!

    Απάντηση
    • aikaterinitempeli

      Σας Ευχαριστώ ολόψυχα κύριε Παλιεράκη κι εσάς για το τόσο τιμητικό σχόλιό σας. Να είστε καλά.

      Απάντηση
    • aikaterinitempeli

      Εγώ τι να γράψω άραγε τώρα; Μεγάλη χαρά μου δίνουν τα λόγια σας. Να είστε καλά. Σας Ευχαριστώ πολύ.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου