Στο χρυσό το κλουβί
ένα ανάθεμα και ένα γιατί.
Κάθε μέρα που περνά
ρωτάς τον εαυτό σου
εκείνος ξέρει
μα δεν σου απαντά.
Είναι οι συμβιβασμοί,
η παραίτηση, η ήττα, η διαγραφή.
Ένα απόθεμα και μια κραυγή.
Δυνατή θεριεύει μέσα σου
μα την πνίγεις στη στιγμή.
Φεύγουν κι έρχονται οι μέρες
μέσα στο χρυσό κλουβί
μα κι αν το κατοικείς δεν μένεις πια εκεί.
Κάπου αλλού θα ήθελες να ταξιδεύεις
κάποιες άλλες μέρες μέσα σου γυρεύεις
μα τις διώχνεις μακριά
δεν αλλάζουν έτσι εύκολα αυτά.
Τώρα στο χρυσό κλουβί
όλο και βαραίνει πάνω σου η σιωπή.
Η μοναξιά σε μαστιγώνει
το αίμα της πληγής σου δεν στεγνώνει.
Γύρω σου κόσμος πολύς
πλασματικός και ψεύτικος
και δήθεν ευτυχής.
Ήταν το τίμημα ακριβό
για ένα κλουβί τόσο χρυσό…
_
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη
Πολύ δυνατό το σημερινό σου ποίημα Αννα. Με λέξεις σταράτες λες τη…χρυσή…μας αλήθεια. Ετσι είναι ακριβώς…για ένα χρυσό κλουβί το τίμημα ήταν μεγάλο… Τώρα ας κάνουμε όνειρα εντός και επι τα αυτά…μέχρι να καταλάβουμε οτι η πόρτα δεν είναι κλειδωμένη να τη σπρώξουμε όλοι μαζί και να αφήσουμε τις χρυσαφένιες φυλακές για τους αφελείς και τους καναπεδούχους.,
την καλημέρα μου…
Χρυσό ή όχι ειναι κλουβί , που μπήκαμε μέσα και κελαιδάμε τη φυλακή μας … άντε να το καταλάβουμε και να σπρώξουμε όλοι …άντε μακάρι!!!Την καλημέρα μου Μάχη μου 🙂
Μπράβο Άννα!Μέσα σε λίγους στίχους αποτυπώνεις βαθιά νοήματα!
Ευχαριστώ πάρα πολύ!!Καλημέρα!!
“Ήταν το τίμημα ακριβό
για ένα κλουβί τόσο χρυσό..”
Πολύ μου άρεσε Άννα. Κι άντε τώρα να βγεις από αυτό. Πόση δύναμη και πόση θέληση πρέπει να έχουν τα φτερά!
Όπως το λέτε είναι!!!!Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!
Πολύ όμορφο Άννα! Πόση θλίψη γεννιέται από μια τέτοια διαπίστωση. Χρυσό κλουβί λοιπόν…
Πράγματι Χριστίνα .. θλίψη …. Σε ευχαριστώ πολύ την καλημέρα μου!!
Το έχω ξαναπεί ότι δε συμπαθώ ιδιαίτερα τα ποιήματα με ομοιοκαταληξία αλλά ήταν τόσο ωραίο Άννα μου! Δυνατό το μήνυμα σου…
Πολύ χαίρομαι που σου άρεσε Έλενα!!!!Σε ευχαριστώ πάρα πολύ!!