Συνηθισμένη

Δημοσίευση: 19.11.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Ήταν μια συνηθισμένη μέρα. Ίδια. Ξύπνησα πριν το ξυπνητήρι και μηχανικά το έκλεισα. Ο ήλιος είχε ήδη αρχίσει να τρυπώνει από τα ρολά κι ας ήταν πρωί ακόμα. Τέτοια ώρα θα κοιμάσαι, σκέφτηκα. Ύστερα σηκώθηκα με δυσκολία και πάτησα τα γυμνά μου πόδια στο παγωμένο πάτωμα. Δύσκολα με έβλεπες να φορώ παντόφλες. Άντε το πολύ πολύ να άρπαζα ένα ζευγάρι κάλτσες από το συρτάρι σε περίπτωση που την άκουγα από τους άλλους. Μα τώρα στεκόμουν μόνη μου στο κρύο δωμάτιο.

Άλλαξε ο καιρός, είπα όπως λένε οι γιαγιάδες όταν τους τρυπά ο αέρας στο δρόμο και τυλίγονται τα μαντήλια και το παλτό τους. Περπάτησα σχεδόν σέρνοντας τα πόδια μου. Κάθε μέρα που σηκώνομαι δίνω την υπόσχεση πως θα κοιμηθώ νωρίτερα. Τι περιμένω; αναρωτήθηκα. Αφού όλα έχουνε τελειώσει. Έφτασα ήδη στην κουζίνα. Γέμισα ένα ποτήρι νερό και το ήπια μονορούφι. Ύστερα κοίταξα το δρόμο από το παράθυρο. Στεγνός. Πάλι καλά. Δε θα γίνω παπί πάλι. Την ομπρέλα για αξεσουάρ την έχουμε; μου φωνάζουν στη δουλειά μα δεν μπορώ τις εξηγήσεις και πετώ ένα την ξέχασα.

Φτιάχνω ήδη ένα δυνατό καφέ στο μπρίκι και στέκω από πάνω του και παίρνω τζούρες. Λες και το άρωμα μπορεί να με ξυπνήσει. Από τι; αναρωτιέμαι αλλά δεν το συνεχίζω. Τέτοια ώρα θα κοιμάσαι ακόμα, κοίταξα το ρολόι. Χαζομάρα δεν είναι αυτό; μου είπα. Τι νόημα έχει; Σώθηκες, μου απάντησα. Εσύ με τα νοήματα έχεις τσαλακωθεί. Προχώρα. Προχώρησα και έριξα νερό στο πρόσωπό μου. Πότε γέρασα τόσο; Μέσα σε ένα μήνα.. δυο μήνες…τρεις δεν ξέρω. Μπορεί να ήταν και περισσότερο. Από πότε σε ερωτεύτηκα; ρωτάω δυνατά και η ηχώ στο μπάνιο με τρομάζει. Τι λες; ψιθυρίζω. Τι βαρύγδουπες αηδίες; Στρίβε. Κι έστριψα.

Στο δωμάτιο πια για να βρω τα σημερινά μου ρούχα. Μην το σκέφτεσαι. Μαύρα. Αμάν, κηδεία έχουμε πάλι; σαν να την ακούω τη Μαίρη στη γραμματεία. Ναι, κήδεψα τη μέρα, εντάξει; δε θα της απαντήσω μα θα το κρατήσω στο στόμα. Κι οι τσακωμοί θέλουνε ρέγουλα. Κοιμάσαι ακόμα, είδα ξανά το ρολόι. Χαζό. Το παραδέχομαι. Μα φτιάχνω μια εικόνα. Εσένα εξαντλημένο το ίδιο με εμένα. Στα σκεπάσματα. Με βλέφαρα να πεταρίζουν. Σαν και εμένα. Άραγε να είναι το ίδιο όνειρο; λέω πάλι φωναχτά και στέκω παγωμένη στον ολόσωμο καθρέφτη. Τι λες; τι λες; ξαναλέω με σαρκαστικό ύφος.

Φοράω το παλτό και αρπάζω ένα μήλο για το δρόμο. Στο αυτοκίνητο αλλάζω τους σταθμούς τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνω να ακούσω τίποτα. Ο καφές! λέω και ξαναγυρίζω πίσω. Χυμένος καφές στο μάτι της κουζίνας και μια μυρωδιά απαίσια. Θα σκοτωθείς μια μέρα, με μαλώνω. Θα σηκωθείς και δε θα βλέπεις τι σου γίνεται και θα πέσεις στην πρώτη μάντρα που θα βρεις με το αμάξι. Σύνελθε. Πόσο θα κρατήσει το πανηγύρι αυτό;

Τώρα μπορεί και να ξυπνάς, λέω. Σου χαμογελώ. Αστείο. Πώς χαμογελάς στο τίποτα. Ε, ναι εγώ το κάνω. Είμαι από αυτές. Ρίχνω ένα και το φυσώ. Ποιος ξέρει. Μπορεί να σε κάνει να γελάσεις χωρίς να ξέρεις το γιατί. Δανεικά. Με τα χέρια πάνω σε ένα παγωμένο γραφείο πακετάρω χαρτιά, οργανώνω ντοσιέ και περνάω πληκτικά την ώρα. Το τηλέφωνο δε θα χτυπήσει. Κι ας έχεις το νούμερο. Καλημέρα δε θα μου πεις. Κανένα νέο σου δε θα μάθω. Κι όμως η μέρα θα κυλήσει με την άγνοια αυτή. Δηλαδή τι περίμενες; μου λέω χωρίς φωνή. Κάτι τέτοιες ώρες η λογική μου τη σπάει. Της χώνω ένα στο διάολο και της κλείνω το στόμα. Τι περίμενα. Τίποτα και όλα, της λέω φιμώνοντάς την με ένα από τα σιλοτέιπ της συρταριέρας μου. Κάτσε εκεί και μη μιλάς. Μου λείπει. Και θα μου λείπει μια ζωή. Σαν το ψέλλισα τούτο η καρδιά μου πάγωσε. Τι είπα; Πάλι βαρύγδουπα λόγια. Τι αηδίες. Πώς τις ξεστομίζω έτσι; Σαν ψέματα. Τόση πολλή αλήθεια πώς να τη βαστήξει κανείς. Ψέματα το λιγότερο. Ψεύτρα, είπα δυνατά και γύρισαν όλοι. Τίποτα, λέω. Μια πελάτισσα… και δείχνω τα χαρτιά απελπισμένη. Τέτοια μέρα σου λέω. Απελπιστικά ίδια. Απελπιστικά αληθινή… και άκρως συνηθισμένη.

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 – 25 Φεβρουαρίου 2024

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 – 25 Φεβρουαρίου 2024

Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και δεν θα...

Routine

Routine

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν ίσως η μόνη γυναίκα στον κόσμο που ξέβαφε τα χείλια της! Έμοιαζε με εξώφυλλο ακριβού περιοδικού πολυτελείας που κανείς δεν μπορούσε να (εξ)αγοράσει. Είχε φίλους. Πολλούς και λίγους. Οι πολλοί της φίλοι, σαν τα πουκάμισα τα αδειανά...

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Mimozas

Mimozas

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε γεννηθεί απότομα πολλά χρόνια πριν το καταλάβει. Η ζωή του έμοιαζε με αρχαία τραγωδία, παιδί αγνώστων θεών, ήξερε πως έπρεπε να θυσιαστεί στο βωμό της διαφορετικότητας για να μπορέσει να ζήσει. Τον είχαν προικίσει όμως οι θεοί με...

Dream

Dream

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Η Πολυξένη κάθε πρωί άφηνε τον κουρασμένο της πόθο να κοιμηθεί ήσυχα ήσυχα πάνω στο μαξιλάρι της. Μπροστά στον καθρέφτη ζωγράφιζε την ιδανική της εικόνα, κοκκίνιζε τα χείλη της κι ονειρευόταν για όσο διαρκούσε η καθημερινότητα έναν...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    ”Τέτοια μέρα. ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΑ ΊΔΙΑ.
    Απελπιστικά αληθινή,
    άκρως συνηθισμένη”
    ΚΑΙ ΤΡΟΜΕΡΑ ΨΥΧΟΠΛΑΚΩΤΙΚΗ θΑ ΣΥΜΠΛΉΡΩΝΑ ΣΤΟΝ ΩΡΑΊΟ ΣΟΥ ΜΟΝΟΛΟΓΟ

    Απάντηση
  2. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Τι να σου κάνει τ’ αλεξιβρόχιο σε τέτοια μπόρα λεξηβροχής!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Μια τέτοια συνηθισμένη μέρα θα χτυπήσει το τηλέφωνο.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου