Απαπαπαπα…. Μόνο αυτός μου έλειπε. Και δεν υπάρχει πιο μεγάλος κουτσομπόλης από δαύτον…

-Καλώς τον, καλώς τον. Μη μιλάς, ξέρω γιατί ήρθες, κάτσε και θα στα πω.

Που λες… εχτές το βράδυ, θα ’ταν περασμένα μεσάνυχτα, του τη δίνει του δικού μου και μου λέει  «την κάνω».

«Πού πας, χριστιανέ μου, νυχτιάτικα;» τον ρωτώ.

«Πάψε» μου λέει.

«Μα…»

«Σκάσε μωρή» μου λέει και σηκώνεται και φεύγει.

Όπως φαντάζεσαι, τα πήρα κρανίο. Άντρας, σκέφτηκα. Με έχει σα δούλα. Να του σκουπίζω, να του καθαρίζω, να του τινάζω και μετά να μου λέει και σκάσε. Α, ρε λέω, μια Αθηνά σου χρειάζεται, να σε τυφλώσει να κάνεις καμιά μαλακία, γιατί μας το παίζεις πολύ άντρας.

Δεν πέρασε πολύ ώρα και μετά από λίγο, νάτος ο δικός μου, έρχεται και κουβαλά… τι να σου πω… ένα κοπάδι πρόβατα. Τα βάζει μέσα στη σκηνή και αυτά βελάζουν και εγώ φωνάζω:

«Έξω, έξω!»

Τίποτα αυτός. Βρε, λες να μου τα έφερε δώρο για την επέτειό μας, σκέφτηκα και είπα να είμαι πιο γλυκιά.

«Αγάπη…» λέω, «ωραίο το δώρο σου, αλλά μήπως μπορείς να το βγάλεις έξω γιατί σφουγγάρισα;»

Με κοιτά που λες, αλλά με μάτι θολό και με φόρα ορμά στα ζωντανά και αρχίζει να τα ξεκοιλιάζει. Μπλιάχ, αίματα παντού. Εγώ τρέχω πίσω του με τον κουβά και την σφουγγαρίστρα και καθαρίζω, βρίζοντας την τύχη μου. να μην έχω ακούσει την Κασσάνδρα αφού μου τα’ πε: «Τι πήγες στην Ελένη για νύχια; Αφού πάλι θα σε βάλει για δουλειές ο αγροίκος». Αλλά δεν την πίστεψα. Λέω από τη ζήλια της θα το λέει για το καινούριο μου ημιμόνιμο.

Τα έχω πάρει κρανίο. Ας σφάξει σκέφτομαι, αλλά εδώ μέσα; Δε με σέβεται καθόλου πια;

Δεν μπορώ άλλο, θα φύγω, το παίρνω απόφαση.   Θα πάω στον Οδυσσέα. Και ομορφούλης είναι, αν και κοντός, και κάγκουρας. Όχι σαν τον δικό μου. Όλο γυμναστήριο, διατροφή, να κοιμηθούμε νωρίς, σεξ μόνο μια φορά την εβδομάδα γιατί πολεμάει … Είναι ζωή αυτή, ε, είναι; Και μετά να κάθεται αυτός και να σφάζει ότι του καπνίσει και να τρέχω εγώ να καθαρίζω;

Τέλος πάντων για να σου συνεχίσω, βγαίνει έξω, και μου έχει αφήσει μια σκηνή χάλια. Τον ακούω που βρίζει τον Οδυσσέα, τον Άγι, τον Μένιο και τα άλλα τα παιδιά. Καλά λέω, πάει, αυτουνού του σάλεψε

Και ξαναμπαίνει στη σκηνή με το σανδάλι γεμάτο λάσπες.

«Βγάλε τα σανδάλια σου» φωνάζω, «καθαρίζω».

Και με ξαναπιάνει στα μπινελίκια. Τι σκηνή είν’ αυτή, και γιατί είναι μέσα στη βρώμα και πως την έχω δει πριγκιπόπουλα και τι σανδάλι να βγάλει που έτσι κι αλλιώς έχω τη σκηνή μπάχαλο.

Εγώ εν τω μεταξύ μαζεύω, αλλά τα έχω πάρει.

«Σοβαρά» του λέω, «σοβαρά;  Τώρα θα με πεις ότι δεν είμαι καλή νοικοκυρά; Εμένα; Εμ, φταίω που έμεινα μαζί σου ενώ είχα προτάσεις από άλλους πιο καθαρούς από σένα. Που δε μπαίνουν με το λασπωμένο σανδάλι στην σκηνή, παρά το αφήνουν απ΄έξω…  που δε τολμούν  ποτέ να σφάξουν πάνω στο κρεβάτι τους παρά μόνο την πρώτη νύχτα του γάμου, όχι σαν κι εσένα, βρωμιάρη. Τέλος, τέλος, θα φύγω, θα πάω στον Οδυσσέα.»

Μόλις το άκουσε αυτό, το βλέμμα του γύρισε γύρω τριγύρω στην σκηνή και μετά τον πήρανε τα κλάματα.

«Όχι Τέκμη μου» λέει «μη με αφήσεις. Αν με αφήσεις θα κάνω χαρακίρι.»

Και εγώ έξαλλη του λέω: «Να κάνεις, να κάνεις χρυσέ μου, αλλά όχι εδώ μέσα πάλι, αν θες να ξεκοιλιαστείς πήγαινε σε καμιά παραλία μην έχω εγώ να καθαρίζω μετά».

Αυτά γίνανε εχτές το βράδυ. Τι να σου πω… Ξεπατώθηκα για να καθαρίσω το χάος εδώ μέσα.

Πωπω… με την κουβέντα δεν σε κέρασα κάτι. Κάτσε να σου φέρω γιαούρτι με κυδώνι που το έφτιαξα με τα χεράκια μου.

_

γράφει η  Έφη Γεωργάκη