–

γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

–

Η γυναίκα της ιστορίας μας είναι ειλικρινής, έξυπνη, συνειδητοποιημένη με ελεύθερο πνεύμα, είναι άνθρωπος που δεν φυλακίζεται σε νόρμες και αγαπά υπέρ το δέον το κόκκινο και ότι με αυτό συνάδει. Θα μας εξιστορήσει τη ζωή της, τις περιπέτειές της, τις αναμνήσεις της,  όπου όλα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, την αδημονία, την προσμονή, την έλξη για το κόκκινο που κρύβουν.

Το επαναστατικό, το προκλητικό, το δελεαστικό κόκκινο που σηματοδοτεί τα όνειρα που έκανε από παιδί, το ανεκπλήρωτο που χάθηκε στον χρόνο, το κόκκινο που έμεινε μονάχο, την ευχή που δεν πραγματοποιήθηκε.

Στο πλευρό της έχει δυο καλούς φίλους, τη Φαίδρα και τον Διονύση, να ακούν τους προβληματισμούς της, να τη συμβουλεύουν και να τάσσονται άλλοτε φρουροί της και άλλοτε αντίπαλοι, πάντα με γνώμονα την αγάπη τους για εκείνη.

Είναι παντρεμένη, έχει δύο παιδιά, αλλά νιώθει δέσμια των καταστάσεων, φορά παρωπίδες, αναζητά κάτι που δεν το συναντά στον σύντροφό της και βρίσκεται εγκλωβισμένη στη δίνη του κόσμου της, αδυνατώντας να αντλήσει δύναμη από τα απλά, τα καθημερινά και όμορφα που την περικλείουν.

Τι συμβολίζει το κόκκινο; Πολλά!

Τους στόχους, τις προσδοκίες, τα πιστεύω της, την αυτάρεσκη ζωή της και όλα όσα δεν κατάφερε να αγγίξει και που μετά από χρόνια αντί για κόκκινα έχουν γίνει ροζ.

Η Λώρα το αγαπημένο της σκυλί, τα κόκκινα παπούτσια που δεν αγόρασε, η εκδρομή στο Γυφτόκαμπο, η αρκούδα που πλησίασε τη σκηνή τους κάνοντας κάμπινγκ, η παιδική της φίλη Μαρίνα που πάσχει από κατάθλιψη, αλλά και οι ιστορίες του παππού και της γιαγιάς της, θα μας κρατήσουν συντροφιά κατά την ανάγνωση, ζωγραφίζοντας όχι πάντα με κόκκινο την όμορφη ιστορία.

Κόκκινο και όχι ροζ, κόκκινο και όχι μαύρο. Τι σηματοδοτεί τελικά; Ίσως την ίδια τη ζωή, ίσως τη σπίθα της ελπίδας, ίσως τον ελεύθερο από δεσμά εαυτό μας, ίσως πάλι τα συναισθήματα που δεν αφήνονται να βγουν στο φως, ίσως ακόμα να σηματοδοτεί την περιπλάνηση, τα ταξίδια που περιμένουν τη σειρά τους, την ευτυχία που βρίσκεται μπροστά μας, μα δε τη βλέπουμε. Ίσως πάλι είναι η φυλακή του εαυτού μας, που μας στερεί το φως, τον ορίζοντα, τη ζωή.

Κι όμως αγαπητοί μου, το κόκκινο είναι δίπλα μας, κοντά μας, μέσα μας και περιμένει υπομονετικά να το δούμε, να το βρούμε, να το κατακτήσουμε κι ας μην είναι κόκκινο.

Για κάποιους, η ίδια η ζωή είναι το κόκκινο! Η γέννηση ενός παιδιού, είναι το κόκκινο! Η κατάκτηση ακόμα και του πιο μικρού στόχου, είναι το κόκκινο! Η χαρά, το γέλιο, η ευτυχία που κρύβεται στα απλά, η ευδαιμονία και η αγκαλιά, είναι το κόκκινο! Όλα είναι το κόκκινο κι ας μην είναι κόκκινα. Το μπλε της θάλασσας είναι το κόκκινο, ακόμα και το γαλάζιο του ουρανού, μπορεί να είναι το κόκκινο!

Γι’ αυτό λοιπόν, ας διευρύνουμε τους ορίζοντές μας, ας απεγκλωβιστούμε από τα δεσμά του κάθε κόκκινου, ας απενοχοποιήσουμε το όποιο κόκκινο, καλωσορίζοντας στη ζωή μας όλα τα χρώματα ανακαλύπτοντας τη μαγεία που κρύβουν.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση, για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Ελένης Πουλημένου, ένα μικρό βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

..τόσα χρόνια ψάχνω να βρω το κόκκινο. Το δικό μου κόκκινο. Μια ζωή το ψάχνω. Και έτσι όπως αφοσιώθηκα σε αυτήν την αναζήτηση, έκανα ένα μεγάλο λάθος: προσπερνώντας ανθρώπους και συναισθήματα που δεν είχαν το κόκκινό μου, δεν είδα ότι ήμουν εγώ το κόκκινο για αυτούς…

Τέλος, να επισημάνω ότι, από τον τίτλο και μόνο του βιβλίου, ένιωσα ότι διαβάζοντάς το, θα βουτήξω σε βαθιά νερά, θα κάνω ένα ταξίδι στα άδυτα της ψυχής μου αγγίζοντας το δικό μου κόκκινο και ειλικρινά δεν έπεσα έξω…

Η Ελένη Πουλημένου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών στο τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής, Ψυχολογίας κατά τα έτη 1996-2000. Από το 2000 και μετά άρχισε να εργάζεται ως καθηγήτρια φιλόλογος. Από το 2007 έως και σήμερα εργάζεται ως φιλόλογος καθηγήτρια σε σχολείο. Το 2015 συνέγραψε ένα πρωτότυπο μουσικοθεατρικό έργο, την “Παραμυθάδα με Καντάδα”, την οποία ανέβασαν με μεγάλη επιτυχία στη θεατρική σκηνή της Λεοντείου Σχολής Νέας Σμύρνης τον Φεβρουάριο και Μάρτιο του 2016 με τη συνεργασία ταλαντούχων μαθητών και εξαίρετων φίλων-συναδέλφων.

Το 2020 ολοκλήρωσε ένα μυθιστόρημα για παιδιά-εφήβους με τίτλο “Ο αλγόριθμος της ζωής”, το οποίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις Πατάκη τον Φεβρουάριο του 2021. Το 2021 έγραψε ένα νέο μυθιστόρημα, το “Χρόνος… ’22”, το οποίο εκδόθηκε τον Μάιο του 2022 από το Ίδρυμα Νεότητας & Οικογένειας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Το 2018-2019 έγραψε τη νουβέλα “Ταξίδι στο κόκκινο”. Τον Σεπτέμβριο του 2019 παρουσιάστηκε σε μουσική θεατρική σκηνή από θεατρική ομάδα, σε σκηνοθεσία της Αντιγόνης Νέτα, ως ανατρεπτικό θεατρικό αναλόγιο. Είχε εκπληκτική απήχηση.

Το 2021 διασκεύασε το “Ταξίδι στο κόκκινο” σε μυθιστόρημα. Το “Ταξίδι στο κόκκινο” είναι ένα έργο ζωής για την ίδια, το οποίο γράφτηκε σε μία κομβική περίοδο για τη ζωή της. Στόχος της είναι να εκδοθεί και να υπάρχει στα ράφια των βιβλιοπωλείων για τον κάθε αναγνώστη που θέλει να κάνει ένα ταξίδι στο κόκκινό του και να το βρει γιατί, τελικά, πρόκειται για μια αναζήτηση ζωής που μας αφορά όλους!

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελκυστής.