Πώς κύλησε τόσο γοργά

σαν άτι φτεροπόδαρο

το νερό στο ρυάκι της ζωής μου;

Ξυπνώ και βλέπω ένα πρωί, θλίψη

στα μάτια αυτών που λένε μ’ αγαπούν.

Που λένε πως με νοιάζονται, για εμένα αγωνιούν.

Στα μάτια τους δε λάμπει πια το φως

που από τα δικά μου μάτια έπαιρναν

και μου το γυρνούσαν πίσω…

Μια κατήφεια με ίσκιους τα γεμίζει

και συννεφιά βαριά.

Και τα χείλη τους βουβά και κρυφά

σαν να ψιθυρίζουν:

«Γριά, είσαι γριά, γριά…»

Απίστευτο.

«Τι έγινε παιδιά;

Μα μη δε ήταν μόλις χθες,

που η Αγάπη ήταν εδώ, με φίλησε με ήπιε;»

«Ε, και; Αυτό τι έχει να κάνει με τα γεράματα;

Η μοίρα όρισε την Αγάπη να ακολουθεί μόνον τους νέους

ή αυτούς που την αποζητούν;»

«Σωστά.

Τι κι αν γέρασα λοιπόν, αφού ξέρω,

αν κάτι αξίζει στη ζήση μας αυτή

είναι η Αγάπη.

Και αν αυτή είναι σιμά,

μήτε γεράματα,

μήτε αηδίες και δράματα,

τίποτα δεν με σκιάζει.

Όλα καλά. Σαν ένα θαύμα!»

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου