–

γράφει η Αλεξάνδρα Παυλίδη

–

Από τις εκδόσεις Αίσωπος με εικονογράφηση του ίδιου του συγγραφέα Eric Puybaret, σε μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου και διόρθωση από την Γιώτα Κουλουρίδου κυκλοφορούν Τα Κόκκινα ξυλοπόδαρα.

Στην Νεραλία όλα βρίσκονται πάνω στο νερό. Δεν υπάρχουν δρόμοι αλά μικρά ποτάμια, δεν υπάρχουν λεωφόροι αλλά μεγάλα και βαθιά ποτάμια. Οι άνθρωποι περπατούν πάνω σε ξυλοπόδαρα για να μην βρέχονται και τα σπίτια στηρίζονται σε πασσάλους.

Ο Λεοπόλδος έχει τα ψηλότερα ξυλοπόδαρα κατασκευασμένα από ξύλο κόκκινης λεύκας και περπατά πάνω από τις στέγες των σπιτιών. Δεν επικοινωνεί με τους ανθρώπους αλλά αυτό λίγο τον νοιάζει καθώς απολαμβάνει την μοναξιά του με μόνη παρέα μια κίσσα.

Δεν είναι υποχρεωμένος να μιλά και ονειροπολεί με την ησυχία του. Ώσπου φτάνει η πιο μεγάλη νύχτα του χειμώνα η οποία εορτάζεται με χαρά από όλους, μικρούς και μεγάλους με στολισμούς, φωταγωγήσεις, τραγούδι και μια μεγάλη φωτιά στην Πλατεία των Λιμνών.

Η κίσσα αποφασίζει να πάει και εκείνη στην γιορτή αφήνοντας μόνο του τον Λεοπόλδο ο οποίος για πρώτη φορά νιώθει αβάσταχτη μοναξιά. Ο Λεοπόλδος είναι περίεργος να δει την γιορτή και χαμηλώνοντας από τα ψηλά του ξυλοπόδαρα προκειμένου να φτάσει τους υπόλοιπους κατοίκους ακούει πως κάτι δεν πάει καλά. Η μεγάλη φωτιά δεν είναι δυνατόν να ανάψει καθώς τα ξύλα βρέχτηκα ν από την βύθιση της εξέδρας. Η γιορτή ακυρώνεται και ο κόσμος αποχωρεί απογοητευμένος.

Όμως η φωτιά ανάβει με έναν μυστήριο τρόπο και έτσι όλοι γυρνούν χαρούμενοι να γιορτάσουν την μεγαλύτερη νύχτα του χειμώνα. Τα ξύλα είχαν βρεθεί όταν ο Λεοπόλδος χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισε να κόψει τα ψηλά του ξυλοπόδαρα και να τα ρίξει στην φωτιά. “Λένε πως εκείνη την νύχτα η φωτιά έκαιγε εβδομήντα νύχτες”. Πλέον τα πιο κοντά ξυλοπόδαρα είναι του Λεοπόλδου ο οποίος βρίσκεται πια λίγο πάνω από το νερό και πολύ πιο πάνω στην εκτίμηση των ανθρώπων.

Ο συγγραφέας του “Φεγγαροσκεπαστή” υμνεί άλλη μια φορά την αγάπη και την θυσία ενώ γυρίζοντας τις σελίδες του παραμυθιού έχει κανείς την αίσθηση ότι δεν πρόκειται για απλή εικονογράφηση αλλά μάλλον για μικρά έργα τέχνης.

Η σημασία της ανθρώπινης αλληλεγγύης, και η γενναιοδωρία φαίνεται να κατοικούν σε ένα ζευγάρι ξυλοπόδαρα τα οποία δεν είμαι σίγουρη ότι είναι απαραίτητα κόκκινα αλλά ξέρω ότι τα έχουμε όλοι. Το ζήτημα είναι: Ποιος τα κόβει;