Το άλλο δειλινό

Δημοσίευση: 12.07.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

“Ελεύθεροι ξανά, τα καταφέραμε. Πανηγυρίσαμε, γιορτάσαμε και χορέψαμε. Ναι! Είμαστε ελεύθεροι!”

Έτσι είπαν μέχρι το άλλο δειλινό, με την δύση του ήλιου έδυσε και η ελευθερία, και πριν έρθει η επόμενη ανατολή είχε ανατείλει ο πόλεμος. Περιμένανε οι, απ’ τα χρόνια, κουρασμένοι άνθρωποι την επόμενη ανατολή για να ανατείλει ξανά η ελευθερία. Έτσι και έγινε. Περάσαν χρόνια, μέρες, μήνες και ο κόσμος ζούσε ελεύθερος. Όλοι πήραν την απόφαση, να κάνουν το κόσμο καλύτερο και να χτίσουν ό, τι γκρεμίστηκε και έγινε στάχτη. Μα για κακιά τους τύχη δεν κράτησε για πολύ… Ήρθε η μέρα που ο πόλεμος ανέτειλε ξανά!!!

_

γράφει ο Ευθύμιος – Ραφαήλ Αγγελής

Ακολουθήστε μας

Το πιο καλό κορίτσι

Το πιο καλό κορίτσι

Κάτι άστραψε έξω από το παράθυρο και μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Ύστερα από λίγο ακούστηκε μια δυνατή βροντή. Τρόμαξα, μα η περιέργειά μου ήταν πιο δυνατή. Έτρεξα στο παράθυρο, με πηδηχτά βηματάκια, να δω τι συμβαίνει. Έμεινα έκπληκτη με το θέαμα. Μία τεράστια...

Ο πραματευτής

Ο πραματευτής

Ο Μάνθος ήτανε πραματευτής. Δηλαδή φόρτωνε, σε μια παλιά κλούβα Φολκσβάγκεν κατσαρολικά, κουταλομαχαιροπήρουνα, ποτήρια, βάζα, γενικά είδη νοικοκυριού, είχε και κάποιες ρόμπες για τις γριές, μαντήλες, κάτι σκούπες, φαράσια κ.τ.λ. και κίναγε για τα απρόσιτα στις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Ο πραματευτής

Ο πραματευτής

Ο Μάνθος ήτανε πραματευτής. Δηλαδή φόρτωνε, σε μια παλιά κλούβα Φολκσβάγκεν κατσαρολικά, κουταλομαχαιροπήρουνα, ποτήρια, βάζα, γενικά είδη νοικοκυριού, είχε και κάποιες ρόμπες για τις γριές, μαντήλες, κάτι σκούπες, φαράσια κ.τ.λ. και κίναγε για τα απρόσιτα στις...

Εσωτερική υπόθεση

Εσωτερική υπόθεση

Κόντευε το μεσημέρι και η κίνηση ήταν υποτονική στο γραφείο πέντε του τρίτου ορόφου της δημόσιας υπηρεσίας. Κάποιοι συζητούσαν ράθυμα στο διάδρομο, μια γυναίκα έγερνε στο εκτυπωτικό μηχάνημα και πατούσε κουμπιά, ένας μεσόκοπος άνδρας μιλούσε στο τηλέφωνο με αυστηρό...

Όταν οι άνθρωποι γίνανε αριθμοί…

Όταν οι άνθρωποι γίνανε αριθμοί…

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η προσωπική του ανέλιξη ήταν ο αυτοσκοπός της ζωής του. Δε λογάριαζε τις ζωές άλλων ανθρώπων. Έπρεπε να πατήσει ακόμα και επί πτωμάτων προκειμένου να εξελιχθεί επαγγελματικά. Ο κυνισμός του στη λήψη αποφάσεων ήταν παροιμιώδης, απαραίτητο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου