Ναι σε εσάς ομιλώ. Σε όλες εσάς τις νεόπλουτες, επιδειξιομανείς, φαμφαρολόγες. Δεν μπορείτε να τα καταφέρετε όλα με το χρήμα και για το χρήμα. Δεν θα φτάσετε ποτέ τους ντόμπρους, ευπρεπείς και με όλη τη σημασία της λέξεως πλούσιους από τζάκι, που την πληρώνουν με δικά τους λεφτά την προσωπική τους ευχαρίστηση.
Δεν θα γίνετε ποτέ αυθεντίες, ποτέ ανιδιοτελείς, γιατί ποτέ δεν προσπαθήσατε με κόπο και με μόχθο να χρησιμοποιήσετε το ρήμα “καταφέρνω”. Όχι δεν τα ξέρετε όλα, όχι δεν έχετε το δικαίωμα της κριτικής, όχι δεν έχετε τον τίτλο της ευγενούς προσφοράς, όχι δεν έχετε καμία ικανότητα να καταλάβετε την ομορφιά, την εργασία, την τέχνη, ούτε καν την ελευθερία. 
Δεν θα γίνετε ποτέ άνθρωποι της καρδιάς, ούτε καν αγέρωχες “αμαζόνες” σε κρεβάτια. Γιατί ακόμα και να σας στύψουμε δεν θα βρούμε ίχνος συναίσθησης, ουσίας, τσίπας. Μην ζείτε με αυταπάτες. 
Αν μετρήσουμε αυτούς που βρίσκονται αληθινά δίπλα σας, χωρίς να έχουν το συμφέρον της τσέπης, της “μεγάλης” και “διασκεδαστικής” ζωής σας ή -ας πούμε- και της “εξουσίας” σας, θα καταλάβουμε ότι δεν θα ανοίξουμε ούτε ένα δάκτυλο μετρήματος. Μπορείτε να τους παραπλανήσετε με ευκόλως εννοούμενο τρόπο επειδή όλη σας τη ζωή σάς δίδαξαν πως να το παίζετε “γεμάτες”, αλλά ποτέ δεν θα γίνετε.
Γεμάτες με δίνω, με συμπάσχω, με ακούω, με νιώθω, με συμπορεύομαι. Γεμάτες από τους άλλους, όχι γεμάτες με εγωισμό. Κι αν ήμουν υπερβολική, συγχωρέστε με, είναι που πάντα είμαι τόσο ξεκάθαρη. Είναι που πάντα σιχαίνομαι όλη την έννοια του σιχάματος. Είναι που δε φοβάμαι να είμαι λάθος, είναι που δεν ξέρω από μαλαγανιές, είναι που είμαι ” Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν”. Δεν σας οικτίρω, ούτε σας λυπάμαι. Ίσα- ίσα σας αγαπώ. Όχι από υποκρισία, αλλά επειδή είναι αυτό που αληθινά έχετε ανάγκη.
Ναι μπορεί να είστε ένα λαχταριστό και εν δυνάμει φαγώσιμο κουλούρι, αλλά όλη η απόλαυση βρίσκεται όταν τρως τα ψίχουλα, ένα -ένα στο τέλος.

_

γράφει η Χαρά Χρυσάφη