Ένα μικροσκοπικό δωμάτιο γεμάτο όπλα

που χρησιμοποιούνται για την τέχνη,

η φωνή της σιωπής μου μπροστά σε αδιέξοδο που πείθει

πως δεν τελειώνει πουθενά ο κόσμος,

ένα μονοπάτι στο άγνωστο

με ακαθόριστες σκιές που έρχονται απ’ το μέλλον βιαστικά,

μια μνήμη του παρελθόντος

που αποθηκεύει θλίψεις για το αύριο

και προσπαθεί να μου εξηγήσει

γιατί είμαι απόψε εδώ, σε αυτό το δρόμο,

αυτήν την ώρα..

Θα ήταν όλα αυτά αρκετά για να συγκρατήσουν την μοίρα

από τον πυροβολισμό της σκέψης μου μέχρι θανάτου

στο ενδιάμεσο αυτό ταξίδι,

επειδή μπορεί ίσως να αναγνώριζε, μέσα σε κάποιον αόριστο καθρέφτη

μια επίγνωση νοσταλγίας,

ένα ιδιαίτερο ηλιοβασίλεμα, τον ήχο

του κλάματος που έρχεται

από κάποιο μικροσκοπικό δωμάτιο των παιδικών μου χρόνων,

μια φωνή και μια σιωπή κάπου στο μέλλον,

και τον φόβο μου του απόλυτου τίποτα που κρύβεται

πίσω από αυτήν τη μάσκα από λέξεις και ημικατανοητές

Αλήθειες;

_

γράφει η Βασιλική Δραγούνη