Ταξιδεύοντας μες τη βροχή
μια αχτίδα φωτός εθεάθη,
να’ ναι τ’ όνειρο ή η ευχή
ή το τέλος που θα ’ρθει;
Σκοτεινιασμένος ουρανός και θολή,
η αψίδα του θριάμβου που στέκει,
ένα αχνό γέλιο στη μηχανή
στην άκρη του δρόμου που τρέχει.
Να, το όνειρο είναι την αυγή,
που ήρθε και στα ουράνια με στέλνει,
μέσα από μια τραχιά διαδρομή
πραγματικότητα γίνεται, με τρελαίνει.
Το ρετιρέ της ψυχής
τους ανέμους δέρνει,
η κορυφή είναι εκεί
και με περιμένει.
Ένα δάκρυ χαράς,
κυλάει και πέφτει,
ο αγώνας μακρύς και
η τύχη μου τρέχει.
_
γράφει ο Κωνσταντίνος Βαγενάς
_____
Ο ποιητής είναι μαθητής Λυκείου.
0 Σχόλια