Υπάρχει κάποιος βιβλιόφιλος που δεν αγοράζει περισσότερα βιβλία απ’ όσα μπορεί (ή θέλει) να διαβάσει; Είναι ένα φαινόμενο που οι λάτρεις του βιβλίου γνωρίζουν καλά, έστω κι αν στην ελληνική γλώσσα δεν υπάρχει κάποιος σχετικός όρος γι’ αυτό και χρησιμοποιείται ενίοτε ο σχετικός ιαπωνικός όρος Tsundoku! Στην Ελλάδα, αυτή η συνήθεια (για κάποιους  “σύνδρομο”) είναι αρκετά διαδεδομένο.  Γιατί συμβαίνει όμως αυτό και τι αποκαλύπτει για τον χαρακτήρα και την αγάπη μας για το βιβλίο;

Η πρακτική αυτή δεν κρύβει τίποτα άλλο από το γεγονός ότι στους βιβλιόφιλους η προσμονή για την ανάγνωση το επόμενου βιβλίου που βρίσκεται στο ράφι της βιβλιοθήκης και όλα όσα κρύβει στις σελίδες του το βιβλίο αυτό, είναι μια εσωτερική ανάγκη για περισσότερη γνώση, για περισσότερη σκέψη και σίγουρα για περισσότερη λογοτεχνική (και όχι μόνο) μαγεία! Δεν είναι ένδειξη αμέλειας, αλλά βαθιάς αγάπης. Το Tsundoku είναι απολύτως εμφανές μέσα στο σπίτι του βιβλιόφιλου, βιβλία παντού, στα ράφια της βιβλιοθήκης, στα τραπεζάκια του σαλονιού, στο κομοδίνο ακόμα και στο πάτωμα! Και οι λόγοι γι’ αυτό είναι πολλοί! Πρώτα απ’ όλα η χαρά της επίσκεψης στο βιβλιοπωλείο, που από μόνη της είναι μια ξεχωριστή εμπειρία ανάμεσα στη μυρωδιά και το ξεφύλλισμα του χαρτιού και όλων των ιστοριών που κρύβουν επιμελώς οι τυπωμένες λέξεις μέσα στις σελίδες των βιβλίων και περιμένουν να ανακαλυφθούν. Είναι μια τελετουργία η οποία για κάποιους αγγίζει το όριο του ψυχαναγκασμού! Για άλλους πάλι, τα βιβλία είναι αντικείμενα συλλεκτικά, αποτελούν όμορφα αντικείμενα μέσα σε ένα σπίτι και η ύπαρξή τους εκεί δεν είναι καθόλου αμελητέα, έστω κι αν ορισμένα από αυτά δεν τα διαβάσουν. Ας μην ξεχνάμε και το γεγονός ότι ορισμένα από αυτά είναι σπάνια και πραγματικά αξίζει κανείς να τα αποκτήσει. Πέρα όμως από αυτά, σίγουρα υπάρχουν βιβλία που αποκτήθηκαν γιατί κάποια στιγμή μπορεί να είχαν καλή τιμή, ενδεχομένως σε κάποια προσφορά, ή επειδή ήταν δανεικά που δεν επιστράφηκαν ποτέ(!) ή που απλώς αποκτήθηκαν από βιβλιοθήκες ξεχασμένες γνωστών, συγγενών ή φίλων που δεν τα ήθελαν πια. Όπως και να έχει, ένα σπίτι γεμάτο βιβλία προσφέρει μια ξεχωριστή αίσθηση πνευματικής ηδονής, η οποία σε ένα άδειο από βιβλία σπίτι δεν υπάρχει.

Για κάποιους, η συσσώρευση βιβλίων είναι τρόπος ζωής, δεν είναι απλώς μια ‘παράξενη’ συνήθεια. Αποτελεί την έκφραση μιας ακόρεστης δίψας για γνώση και αναζήτηση του νέου, του άγνωστου, αυτού που δεν έχει ακόμα γίνει συνειδητή πραγματικότητα. Είναι η αγάπη για το λόγο και την έκφρασή του μέσα από τη λογοτεχνία και τα βιβλία εν γένει. Για τους ανθρώπους αυτούς, δεν είναι ντροπή να υπάρχουν αδιάβαστα βιβλία μέσα στο σπίτι τους, είναι μια βαθιά ψυχική ανάγκη που φανερώνει ότι είναι άνθρωποι που εκτιμούν τη γνώση. Είναι άνθρωποι που επιθυμούν να υπάρχει δίπλα τους διαρκώς ένα πνευματικό ερέθισμα, το οποίο ανά πάσα στιγμή πρέπει να ικανοποιηθεί επιλέγοντας τη μελέτη ενός αδιάβαστου βιβλίου.

Αν και το Tsundoku είναι εν πολλοίς μια απολύτως φυσιολογική και συχνά ευχάριστη συνήθεια, σίγουρα υπάρχουν τρόποι διαχείρισής του για τις περιπτώσεις εκείνες τις οποίες ο όγκος των βιβλίων ή τα έξοδα πραγματικά υπερβολικά. Κατ’ αρχάς, μπορεί μια λίστα με τίτλους να αποσυμπιέσει την ανάγκη για απόκτηση πολλών βιβλίων, ειδικά όταν αυτή έχει μια σαφή ιεράρχηση ως προς τη σημαντικότητά τους. Επίσης, η αναδιοργάνωση της βιβλιοθήκης με τμήματα διαβασμένων και αδιάβαστων βιβλίων μπορεί να φανερώσει εύκολα το επόμενο ανάγνωσμα περιορίζοντας, έστω πρόσκαιρα, την ανάγκη αγοράς  νέων. Η αγορά βιβλίων πάντως δεν είναι αδυναμία, είναι αγάπη, τα αδιάβαστα βιβλία άλλωστε αποτελούν πάντα μια πρόκληση που πρέπει να ολοκληρωθεί γεμίζοντας το χρόνο του αναγνώστη με απόλαυση!

Εσείς αγοράζετε διαρκώς βιβλία; Πόσα αδιάβαστα βιβλία έχετε στη βιβλιοθήκη σας;

Μοιραστείτε την εμπειρία σας στα σχόλια!