Μια φορά την εβδομάδα η κυρία του σπιτιού, την ίδια ώρα πάντα, έβγαινε για καφέ με τις φίλες της. Έτσι έλεγε τουλάχιστον στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς της. Κανένας όμως δεν την πίστευε. Ήταν μια γυναίκα κουρασμένη, μελαγχολική, σκεπτική. Όλοι απορούσαν πού την έβρισκε την όρεξη. Όταν επέστρεφε, έδειχνε πιο ξαλαφρωμένη, πιο ήρεμη, πιο ανακουφισμένη. Ήταν προφανές ότι οι φίλες ήταν φίλος και η κυρία καλοπερνούσε. Μα από την άλλη, δεν ήταν τέτοιος άνθρωπος. Παρόλα αυτά αποφάσισαν να την παρακολουθήσουν. Αυτός που θα έριχνε φως στην υπόθεση και θα έπαιζε το ρόλο του ντετέκτιβ θα ήταν ο πιο καχύποπτος της παρέας, ο σύζυγος. Το ίδιο βράδυ κιόλας είχε φέρει εις πέρας την αποστολή του, επιτυχώς. Όταν γύρισε πίσω την περίμεναν όλοι συγκεντρωμένη για να της κολλήσουν την ταμπέλα της άρρωστης. Ήταν σίγουρη για την αντίδρασή τους γι’ αυτό και δεν τους το είχε αναφέρει. Μάταια προσπάθησε να τους εξηγήσει ορισμένα πράγματα. Αν την αγαπούσαν αληθινά, θα στήριζαν την επιλογή της. Το όφειλε στον εαυτό της. Ο υποτιθέμενος φίλος, αν μη τι άλλο, της είχε απόλυτη εμπιστοσύνη. Και δεν ήταν άλλος από την ψυχοθεραπεύτριά της.

–

γράφει η Βάσω Καρλή