25.10.2016

Φλόγα βροχή…

Προσθέστε τον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net στην Google

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης

Τα χέρια μου στάχτη κι ευχή

γδαρμένα και ξερά με μια φλόγα βροχή

βροχή, που έχει θεριέψει και ποτίζει μέσα μου το χθες

να μπορώ να κοιτάζω το εμπρός με ανοιχτές τις πληγές.

Τα χέρια μου φίλος και εχθρός

έσπειραν πίκρα και θέρισαν φως

άνθισαν στην καρδιά μου λουλούδια και βέλη

μαχαίρια τα χέρια μου με έκοψαν τόσες φορές

πολλά τα κομμάτια μου σε σκόρπιες μοιρασιές

κι ένα κομμάτι μικρό να πηγαινοέρχεται στον ουρανό

να τραγουδάει με τους αγγέλους

και να χορεύει στα σύννεφα τον πιο τρελό χορό.

Ένα κομμάτι μικρό, που φυλάει βαθιά στην ψυχή

τα χρώματα της ίριδας και το δικό σου φιλί.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Ακολουθήστε μας

Οι κόσμοι

Οι κόσμοι

Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε;   Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι.   Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...

Το παράδοξο της ψυχής

Το παράδοξο της ψυχής

Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο;  Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι.  Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει.    Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο;  Κι...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το παράδοξο της ψυχής

Το παράδοξο της ψυχής

Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο;  Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι.  Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει.    Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο;  Κι...

Μια σημείωση

Μια σημείωση

Τι είναι, ας πούμε, η τύχη;Ό,τι σε καταβαραθρώνειΩς επί το πλείστονΑπαντάς. Αυτό είναι γνωστό κυρίως στους ζωντανούς. Λέγοντας αυτά στον καθρέφτη, το ανύπαρκτο αυτό ον, τον μελιστάλαχτο δολοφόνο της σάρκας, τον αγνό τιμωρό του θολού ονείρου που όλο με ποθεί και μένα...

Ανεστραμμένα είδωλα

Ανεστραμμένα είδωλα

Στην κοίτη ενός σπασμένου καθρέφτη, είδα τον κόσμο ανάποδα. Τα πουλιά βυθίζονταν στον ουρανό, σαν πέτρες σε πηγάδι. Τα δέντρα κρεμόντουσαν από τα σύννεφα, με τις ρίζες τους γυμνές στον άνεμο, και οι άνθρωποι περπατούσαν,  κρατώντας στα χέρια τους, τα πρόσωπά τους, σαν...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. sofia25164

    Ένα κομμάτι μικρό, που φυλάει βαθιά στην ψυχή
    τα χρώματα της ίριδας και το δικό σου φιλί.

    Ταιριάζεις τις λέξεις τόσο τρυφερά…που είναι σαν να μην τις αγγίζεις, είναι σαν να τις φυσάς απαλά με τις παιδεμένες ανάσες της ψυχής σου!!! Πολύ πολύ όμορφο Άννα μου, να είσαι πάντα καλά…Καλημέρα!!!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Κι εσύ να είσαι πάντα καλά Σοφία μου σε ευχαριστώ … πάντα με ενθάρρυνση με συντροφεύεις .. την καλημέρα μου!!

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *