Ωραίο κορμί·

μοιάζει ο κορμός σου, ούτε λίγο ούτε πολύ, με νεαρής ελιάς —

λεπτός, χαριτωμένος, ταπεινός θα έλεγε κανείς.

Εξαιρετικά μετρημένος, εξαιρετικά ελληνικός,

σαν εκείνη τη θεά, την Κυπραγενή, την Αναδυομένη.

Μοιάζουν τα χέρια σου λευκά σαν άνθη πορτοκαλιάς,

σαν να μην τα ’δε ο ήλιος ποτέ, σαν να μην έφτασαν οι Πέρσες ποτέ.

Μοιάζουν τα πόδια σου λευκά σαν ασπρισμένα κλαδιά,

σαν να μη τα ’δε ο ήλιος ποτέ, σαν να μην έγιναν ξυλεία ποτέ.

Μοιάζουν οι ελίτσες στο κορμί σου ώριμες·

εσύ το έπαθλο, κι ο εραστής σου νικητής των Παναθηναίων.

Τα στήθη σου ικανά να πείσουν τους ειρηνοδίκες της Αθήνας —

εσύ δεν είσαι άνθρωπος καθόλου, μα μιαν άλλη Αφροδίτη,

μια δάφνη ανυπόφορη, που δεν υπέφερε,

μια ελιά, η θάλασσα, του ουρανού τα αμελέτητα,

που σαρκώθηκαν εξ επί τούτου:

να πιστέψουν οι άνθρωποι στην ομορφιά, στον έρωτα,

στη γυναικεία χειραφέτηση και δαιμόνιο.

Φρυνη;

Φρύνη των κακών αγγέλων,

της λάσπης και του ποδόγυρου,

γιατί διαρρηγνύεις τα ιμάτιά σου

κι αποφασίζεις να λουστείς

σε μια θάλασσα στον Πειραιά;

Για ποιον κλαίγεις και σκούζεις;

Επιτέλους, τι σε νοιάζει ποιο είναι του Απελλή

το αγαπημένο έργο;

Γιατί ανοίγεις τα χέρια και τα πόδια σου;

Τι σημαίνει για σένα το ερωτοσμίξιμο;

Τι σημαίνει για σένα η προσφορά;

Τι τους έχεις εσύ τους Θεσπιείς;

Τι κόπτεσαι για τα δεινά των,

και τα τείχη των προστρέχεις

και προσφέρεσαι να χορηγήσεις;

«Ήτο πάθος ερωτικό και δεσμός αμφιθυμικός».

Φρυνη!

Αθάνατη! Πόσοι άλλοι έχουν να καυχιούνται

ότι τα αγάλματά τους στήθηκαν

εκείθεν και εντεύθεν του Αιγαίου;

_

γράφει ο Αργύρης Λάκκας