–

γράφει η Άννα Αργύρη

–

Ο αρχιμάστορας Σόλνες είναι πια μεσόκοπος, αλλά ακμαίος άνδρας, με μουστακάκι, παχιά μαύρα φρύδια. Φοράει το πρασινόγκριζο σακάκι του με φαρδύ “ρεβέρ” και τα γυαλιά του με το λεπτό, χρυσό σκελετό. Η Χίλντα από την άλλη, είναι ένα λυγερό, λεπτοκαμωμένο κορίτσι με βαθιά και μαζί παιχνιδιάρικη ματιά. Θυμίζει με γλυκιά αυθάδεια στον Σόλνες ότι πριν δέκα χρόνια της είχε υποσχεθεί ότι θα την “ανεβάσει ψηλά”… σε ένα πύργο χαρίζοντας της ένα βασίλειο.
Φεβρουάριος 1891 και ο Ίψεν εκμυστηρεύεται σε ένα Γερμανό φίλο του γιατρό πως η “Χίλντα” βασίζεται σε μια μικρή δεκαοχτάχρονη Βιεννέζα από το Τιρόλο, που γνώρισε το καλοκαίρι του 1889. Εκείνος ήταν εξήντα ενός! Το λογικά ακατόρθωτο παραμέρισε κι έδωσε τη θέση του στην “ερωτική φιλία”. Ήταν αδύνατο να αντισταθεί στο γλυκό της βλέμμα αλλά κι εκείνος είχε την αίγλη μα και τα λόγια του που τη συγκλόνιζαν σαν “τρομερά ωραίο ηφαίστειο”. Ο ίδιος την παρομοίασε με “δαιμονικό καταστροφέα” που ήθελε να τον συμπεριλάβει στα… θύματα της.
«(…) Αλλά δε με ‘τσάκωσε’ την ‘τσάκωσα’ εγώ για το έργο μου!”. Ο Χενρικ Ίψεν, οπλισμένος με της δραματουργίας την αρματωσιά, πολέμησε κάθε λογής συμβιβασμούς για να ανασάνει, να βρει το “χρονοχώρο” της ελεύθερα η αγάπη.
Ο Ερρίκος Ίψεν γεννήθηκε 20 Μαρτίου 1828 και στο θέατρο… ήρθε επισήμως η Άνοιξη.